Η Αμαρτωλή Μαρία 1984

[nickp]

Μηχανικά

Spoiler:

Μηχανικά να σε φιλήσω προσπαθώ
μα βγαίνω έξω απ’ τ’ όνειρο με τρόπο ξαφνικό

Φωνάζω κόκκινες κραυγές μηχανικά
Μηχανικά πριν να σκεφτώ

Μοναχικά ξυπνήματα, θυμίζουν φονικό
Φωνάζω κόκκινες κραυγές
κι είναι οι κινήσεις μου αργές
και πληγωμένες

Ένα κενό φιλιά, ένα κενό φιλιά
κάθε βραδιά με συμπιέζει
και η σιωπή του κρεβατιού με το μυαλό μου παίζει

Σε μια κουβέρτα όστρακο έχω κρυφτεί μωρό μου
Κι εκεί σε ψάχνω σαν τρελός στο τέλος κάθε χρόνου

Μηχανικά να μην ξυπνήσω προσπαθώ
Μα πάλι είμ’ έξω απ’ τ’ όνειρο
με τρόπο ξαφνικό

Θεσσαλονικές

Spoiler:

Αυτή η πόλη, που πλανιέσαι, με σημάδεψε,
μνήμες και μνήμες, κάθε νύχτα ξεφορτώνει.
Στο μυαλό μου, την ψυχή σου, αμπαρώνει,
σ’ αυτήν την πόλη, που όλο σε κλέβω,
κι όλο χάνεσαι.

Αυτή η πόλη, που με σπάει σε συντρίμμια,
με μηχανές, και με ταχύτητες αγρίμια.
Κλέβω τους δρόμους, να προφτάσω τη μορφή σου,
καίω τους δρόμους, για ένα νύχτωμα μαζί σου.

Μα αυτή η πόλη, που πλανιέσαι, με παράτησε,
στην προκυμαία από τα φώτα, ζαλισμένο.
Απορημένο, να σε βλέπω πλάι σε τρένο,
που μες στη θάλασσα, σάλπαρε λέει,
και χάθηκες.

Μα αυτή η πόλη, που πλανιέσαι με παράτησε,
στην προκυμαία, διαλυμένο στον αέρα.
Βήμα το βήμα να γυρεύω, νύχτα μέρα,
της απουσίας σου, το φάντασμα ό,τι άφησε.

"Σκόνη"

Spoiler:

Αχ η αγάπη που χάθηκε στη σκόνη
αχ η ζωή που χάθηκε στη σκόνη

Αχ το φεγγάρι που έσβησε
τ’ ασημένιο φεγγάρι
η αγάπη που χάθηκε στη σκόνη

Η μέρα μου έρημη κίτρινη μέρα
χαρές που βουλιάξατε
πνιγμένες χαρές μου

Ζωή μου που καίγεσαι
στον κίτρινο αέρα
η αγάπη που χάθηκε στη σκόνη
η ζωή που χάθηκε στη σκόνη

Ανάκριση

Spoiler:

Φύτρωσε μέσα στο κρεβάτι μου ένα φως
και σας ρωτώ πώς να το σβήσω, πώς.
Ρίχνω νερό, ρίχνω κουβέρτες μα δε σβήνει
είναι ένα μάτι που με τρώει.

Φύτρωσε μέσα στο κρεβάτι μου ένα φως
και εγώ στους δρόμους τριγυρίζω συνεχώς
γεμάτος τρόμο κι αγωνία που δε σβήνει
δεν ξαναπάω στο κρεβάτι με το φως να μ’ ανακρίνει
δεν ξαναπάω στο κρεβάτι με τ’ απαίσιό του το μάτι.

Φύτρωσε μέσα στο κρεβάτι μου ένα φως
κι όλο μου λέει πες μου, λέγε πώς.
Τραβάει τις ρίζες απ’ τις σκέψεις και φωνάζω
γονατιστός κι εξαντλημένος το κοιτάζω.
Δεν τον αντέχω, δεν αντέχω πια τον πόνο
κι ένα προς ένα φανερώνω κάθε πόνο.

Τέλειωσε η ανάμνηση κι ετούτη τη βραδιά
κι εγώ σωρός στου δωματίου τη γωνιά
βλέπω τα θύματα να με κοιτούν θλιμμένα
με βήμα αργό να με κυκλώνουν
και να δείχνουν προς εμένα
και δεν μπορώ να τους κοιτάζω, δεν μπορώ
γιατί είναι ολόιδιοι εγώ.

Πιτζαμάνθρωποι


Άγρια Μυστικά

Spoiler:

Πάρε εσύ τη χρυσή γλάστρα γύρω απ’ την τρέλα
και τις νύχτες φόρεσέ την γυμνή,
βγες γυμνή σε χορό στο κορμί μου και γέλα
δεν μπορώ πια ν’ αντέξω προβατάκια αγάπης κυκλοθυμικά
δεν μπορώ σε πρεβάζια λευκά,
με πληγώνει η αγκαλιά της παρθένας που λιώνει.

Πες "ναι", πες να σ’ αρπάξω στο δικό μου αίμα
βάζω μια κραυγή κι ένα μαχαίρι.
Πες "ναι" στην καταιγίδα που τις νύχτες
μας τ’ αλλάζει σε παγίδες ηδονής.
Πες "ναι" γιατί η αγάπη που το βλέμμα μας
τ’ αλλάζει σε παγίδα ηδονής, πες "ναι".

Πάρε εσύ τη βροχή της πλημμύρας
που πνίγει και τις νύχτες μούσκεψέ με μ’ αυτήν,
βγες γυμνή στο υγρό μου κορμί για κυνήγι
με σκυλιά και γεράκια θέριζέ μου ηδονές κι άγρια μυστικά,
δεν μπορώ σε κρεβάτια λευκά.

Γείτονες

Spoiler:

Θα ξεκλειδώσει ο γείτονας σου πρωί πρωί,
καλή σου μέρα θα ειρωνευτεί πίσω απ’ την πόρτα
θα `σαι στο σπίτι σου αμπαρωμένος σε κλουβί
κι αυτός απέναντι θα κοροϊδεύει μ’ έξω τη γλώσσα.

Θα περιμένει να `ρθει η γυναίκα σου απ’ τη δουλειά
να της ορμήσει ερωτικά ξελιγωμένος,
στον άμμο μέσα θα `ναι οι δυο τους μια αγκαλιά
κι εσύ θα βλέπεις από μακριά αναστατωμένος.

Θα ξεκλειδώσει ο γείτονας σου πρωί πρωί,
αν δεν προλάβεις να τον κλειδώσεις εσύ πιο πρώτα,
αν το πετύχεις αυτό θ’ αρπάξεις την γλύκα εσύ
απ’ τη γυναίκα του που θα ξαπλώσεις πάνω στα χόρτα.

Ξύπνιος να είσαι πάντα δυο ώρες πριν φέξει αυτή
γιατί γειτόνοι καραδοκούν με αντικλείδια
κι όποιος κοιμάται θα μείνει μέσα και δε θα βγει
πριν του ρημάξουν ό,τι αγαπά μ’ ορέξεις φίδια.

"Αρκούδες" (Στο Καβάφη)

Spoiler:

Ο ουρανός βρέχει αρκούδες που κάνουν τούμπες
και κατεβαίνουν σαν πεταλούδες
ο κόσμος τρέχει ξετρελαμένος απ’ την τρομάρα
τρέμουνε όλοι και ξεφωνίζουν απ’ τη λαχτάρα

Μα οι αρκούδες που κατεβαίνουν
που κατεβαίνουν σαν πεταλούδες
στη γη καθίζουν
χαμογελάνε και τρώνε φλούδες

Και συ που τρως το φαγητό σου αποχαυνωμένος
και συ που αγγίζεις γλυκά σημεία μεθυσμένος
έφτασε η ώρα να βγεις στο δρόμο ξεσπαθωμένος
έφτασε η ώρα να βγεις στο δρόμο με δράκου μένος

Ήρθαν οι βάρβαροι απ’ την Ασία
που περιμένεις κι αν μείνεις μέσα δεν προλαβαίνεις
και θα τη χάσεις μια και για πάντα
την ευκαιρία να πολεμήσεις με τα θηρία

Γιατί οι αρκούδες μόλις μασήσουν όλες τις φλούδες
θα ξαναφύγουν πάλι όπως ήρθαν σαν πεταλούδες
κι εσύ θλιμμένος σ’ ένα κρεβάτι ασβεστωμένος
θα καυγαδίζεις μικροκαυγάδες με δράκου μένος

Η Αμαρτωλή Μαρία

Spoiler:

Η αμαρτωλή Μαρία
Η αμαρτωλή Μαρία
Γυμνή σ’ ένα κρεββάτι
Μ’ ολόμαυρα σεντόνια
Κοιτά τον εαυτό της
Μέσα σ’ έναν καθρέφτη γυμνή

Οι τοίχοι, το ταβάνι
Κι όπου το μάτι πιάνει
Είν’ όλα τους καθρέφτες
Κι αυτή με λάγνο μάτι
Στ’ ολόμαυρο κρεββάτι
Χαϊδεύει το κορμί της γυμνή

Βγαίνουν μέσα από τα μάτια μου
Χέρια λάγνα, φοβερά
Κι η Μαρία μαζί μου τελειώνει
Τούτη τη φορά

Τέλειωσ’ η ταινία
Η Αμαρτωλή Μαρία
Κι εμείς η γαλαρία
Κει πάνω στον εξώστη
Σ’ αρσενική πορεία
Προς το ναυαγοσώστη Βε Σε

Τελείωσε η ταινία
Η Αμαρτωλή Μαρία
Μα εμείς η γαλαρία
Κει πάνω στον εξώστη
Έχουμε τη Μαρία
Στη χούφτα τατουάζ γυμνή

Βγαίνουν μες από τη σκέψη μου
Χέρια λάγνα, φοβερά
Κι η Μαρία μαζί μου τελειώνει
Τούτη τη φορά

Χίλιες φορές και μία
Η αμαρτωλή Μαρία
Το σκάει απ’ την οθόνη
Παίρνει τους δρόμους μόνη
Τρυπώνει στο σεντόνι
Και ψάχνει στην ψυχή μου γυμνή

Αμαρτωλή Μαρία
Της ερημιάς θρησκεία
Ποια νύχτα θα βρεθούμε
Σ’ ονείρου εξορία
Και εκεί θα παντρευτούμε
Και θα εξαφανιστούμε με μιας
Και θα εξαφανιστούμε με μιας
Και θα εξαφανιστούμε με μιας ..

Άσκηση II («Ευτυχία...»)