yourmusicforum.gr

Κάποιος κοιτάει την ώρα
κάποιος στο δρόμο τρέχει
κάπου σε κάποια χώρα
τώρα μπορεί να βρέχει

Και μένα τι με νοιάζει
εδώ έχει πάντα ήλιο
μόνο που με τρομάζει
οπότε λέω θα φύγω
είχα πει θα φύγω, είχα πει

Κι όμως είμαι ακόμα εδώ
κι αυτό το καλοκαίρι
λιωμένο παγωτό κολλάει στο χέρι
κάποιος κοιτάει την ώρα
κάποιος στον δρόμο τρέχει
είμαι ακόμα εδώ

Έχει αδειάσει η πόλη
γυρνάω στη παραλία
έχουνε φύγει όλοι
η ώρα πήγε μια

Και μένα τι με νοιάζει
εδώ έχει πάντα ήλιο
μόνο που με τρομάζει
οπότε λέω θα φύγω
είχα πει θα φύγω είχα πει

Κι όμως είμαι ακόμα εδώ
κι αυτό το καλοκαίρι
λιωμένο παγωτό κολλάει στο χέρι
κάποιος κοιτάει την ώρα
κάποιος στο δρόμο τρέχει
είμαι ακόμα εδώ

Βρήκα χθες το βράδυ
την αγάπη μου τη Ρίτα,
κλώτσαγε τον Πύργο,
έριχνε πέτρες στα καράβια.

Κοίτα με στα μάτια μη φοβάσαι
λέει κοίτα.
Ρίτα τι να δω μωρό μου
έχουν μείνει άδεια.

Πες μου πώς μπορείς να τα ξεχάσεις
όλα εκείνα,
τα όνειρα που κάναμε να φύγουμε παρέα.
Μου 'χες πει μαζί θα την περνάμε πάντα φίνα,
πάντοτε οι δυο μας θα τη βγάζαμε ωραία.

Η Ρίτα αλλάζει
τώρα πια δεν την τρομάζει
η νύχτα τα φώτα
όχι πια, όχι όπως πρώτα.

Ρίτα σ' ένα κόσμο από σίδερο κι ατσάλι
βρες μου ένα τρόπο να μη ντρέπομαι να ζήσω.
Ρίτα μου 'χουν βάλει δυναμίτη στο κεφάλι.
Ρίτα μην πεθαίνεις,μη μ' αφήνεις να σ' αφήσω.

Η Ρίτα αλλάζει
τώρα πια δεν την τρομάζει
η νύχτα τα φώτα
όχι πια, όχι όπως πρώτα.

Η Ρίτα το ξέρει
ακονίζει το μαχαίρι.
Ρίτα σταμάτα, σταμάτα, σταμάτα...

Ότι βγάζεις αφρούς
να γυρίζεις μ' αυτούς
λένε σ' είδαν ξανά
-Το ληστή; το φονιά;
-Ναι αυτούς
-Ε, καλά
-Δεν μου λές, έλα πές
γιατί ήταν κόκκινα
τα μάτια σου χθές;
Ότι ξέρεις πολλά
και κυρίως αυτά
που δεν κάνουν καλό
- το ληστή; τον τρελλό;
- μ' αγαπάς; ούτε 'γώ
- Δεν μου λές, έλα πές
γιατί ήταν κόκκινα
τα μάτια σου χθές;
Πώς να σωθείς...
Ο εξορκιστής στα μάτια
σε κοιτάει τώρα
πως να της πείς ότι μπορείς
να ζείς
χωρις να σ' αγαπάει τώρα
Όλο κλάψες κι αμάν
σε κοιτάν όλοι σαν
να μην ξέρεις που πάς
επειδή όλο γελάς
- στην πυρά, στην πυρά,
στην πυρά
πως τολμάς να ξεκαρδίζεσαι
στα γέλια με μας;
Εκ δεξιών του Πατρός
η Αλήθεια το φώς
η Ποινή ο Σταυρός
της Εδέμ ο πηλός
μελανιά ο ουρανός, ποιά
ζωή που καιρός
πυροβολάς ή πέφτεις κάτω
νεκρός

Να να να να να να...
Μπορεί να μη σε ξαναδώ, το ξέρεις;
Να να να να να να...
Αύριο δεν θα 'μαι εδώ, το ξέρεις;

Λο λο λο λο λο λο...
μη μου πεις πως μ' αγαπάς
ούτε 'γω δεν θα σου πω
τίποτα, τίποτα

Αν θες μπορώ
να χορεύω ως το πρωί
ένα τραγούδι που να λέει
ότι θες εσύ

Να να να να να να...
Το ξέρω πως δεν μ' αγαπάς, το ξέρεις;
Ξεχνάω ότι και συ ξεχνάς, το ξέρεις;

Λο λο λο λο λο λο...
Δε μας μένει πια καιρός
πες μου ότι έχεις να μου πεις
σήμερα, σήμερα

Αν θες μπορώ
να σου στείλω ένα πρωί
ένα γράμμα που να λέει
ότι θες εσύ

Θα 'μαι πάντα εγώ μες το όπλο σου σφαίρα
να σκοτώνεις αυτούς που σκοτώνουν τη μέρα
Με τα μαύρα γυαλιά και το άσπρο φουστάνι
να κοιτάς μακριά τη φωτιά στο λιμάνι.

Ξέρω ένα παιδί που μου λέει πως σε ξέρει
ότι είχατε δει ένα τρελό καλοκαίρι
στο κομμάτι που λείπει απ' το σπασμένο καθρέφτη,
στο λιμάνι φωτιά, τον ήλιο πάλι να πέφτει

Κόκκινα σύννεφα στον ουρανό κι εσύ γελάς...

Γελάς καθώς το πλοίο πλησιάζει σαν θηρίο
και μου λες λοιπόν θυμίσου
μη πετάξεις τη ζωή σου στα σκυλιά

Θα 'μαι πάντα εγώ μες το όπλο σου σφαίρα
να χτυπάς το νερό, να χτυπάς τον αέρα
να θυμάσαι ξανά όσα είχαμε κάνει
τις φωτιές στα ντεπώ, τη φωτιά στο λιμάνι

Κόκκινα σύννεφα στον ουρανό κι εσύ γελάς...

Γελάς καθώς το πλοίο...

Γελάς γιατί σε θέλω κατεβάζεις το καπέλο
και μου λες λοιπόν θυμίσου
σαν ταινία η ζωή σου να κυλά

Ξέρω ένα παιδί που...

Στο νησί τις γαλάζιες νύχτες
μεσ' τα BAR αγκαλιά ξωτικά καθάρματα
μου 'χες πεί πως θα 'ρθείς και ήρθες
Ατλαντίς στο βυθό
φωτισμένα άρματα

Μπρός στα μάτια μου περνάνε
φωσφορίζουνε και πάνε

Στο νησί τις γαλάζιες νύχτες
μεσ' τα BAR τα παιδια σε κοιτάν ανύποπτα
με ρωτάν από που να ήρθες
δεν θα πώ ποτέ σε κανέναν ΤΙΠΟΤΑ

Στις βιτρίνες που μου φέρνουν ζάλη
στις οθόνες που χτυπάνε τα κομιούτερ γράμματα
καθρεφτίζεσαι μπροστά μου πάλι
Ατλαντίς στο βυθό φωτισμένα άρματα

Ο πρώτος ένοχος, ο πρώτος δολοφόνος
μέσα στην έρημο τώρα γυρίζει μόνος
ρωτάει τον άνεμο, ρωτάει τον αέρα
γιατί σκοτείνιασε, τι απέγινε η μέρα;

Νανούρισε τον ξένο που κλαίει και σπαράζει
το δέρμα σου φοράει, το αίμα σου θηλάζει
πονάς κι αυτός γελάει, κοιμάσαι δεν νυστάζει
στο στήθος σου η καρδιά του χτυπάει
και σε δικάζει.

Ο Κάιν
Είναι ο Κάιν

Μη φοβηθείς όταν τον δεις
πες του απλά ήταν ένα όνειρο.

Και της ψυχής σου οι όσες γοργόνες σ’ οδηγούνε
με τα σκοινιά τις νύχτες κοτρόνες ρυμουλκούνε
να θάψουν το τραγούδι που θα σου μουρμουρίσει
όταν τρελός, λυμμένος
θα σου ξαναμιλήσει.

Ο Κάιν
Ο Κάιν

Μη φοβηθείς όταν τον δεις
πες του απλά ήταν ένα όνειρο.

Άλλος πάει για λεφτά και χτυπάει στην τύχη
ζιγκολό τη νύχτα,φόρτωμα όλη μέρα.
Μη ρωτάς τι έχω κάνει εγώ.

Άλλος φεύγει λεγεώνα στου Ιράκ τα τείχη,
μισθοφόρος για να φάει τη μοιραία σφαίρα.
Μη ρωτάς γιατί μπορεί να στο πω.

Είχα έναν αδελφό σε τόπο μαγικό
εκεί που θα με βρεις αν κάποτε χαθώ.
Ήξερε μια πηγή μ' αθάνατο νερό
μες στον παράδεισο.

Άλλος χάνει ότι είχε εδώ και πάει
Γερμανία, Αμερική, ό,τι δίνεις παίρνεις.
ό,τι έδωσα έχω πάρει κι εγώ.

Αλλά χάνει ότι είχε εδώ και είχε
κάτι είχε,κοίτα ακόμη η πληγή πονάει.
Μη ρωτάς γιατί μπορεί να στο πω.

Ξέρω ένα σπίτι εκεί κοντά στον ουρανό
εκεί που θα με βρεις,εκεί που θα σε βρω.
Σταμάτα να ρωτάς,ποτέ δεν θα στο πω.
Αν και με ξέχασες...

Αυτές τις άγριες ημέρες έδεσα τις παλιές πληγές μου
Έριξα όλες μου τις σφαίρες στους πιο καλούς πολεμιστές μου
Για μένα δεν υπάρχει νίκη μόνο ένας φίλος μου χαμένος
τώρα για πάντα ευτυχισμένος σε μια γωνιά στη Σαλονίκη

Α! Όταν η Αυλαία κλείνει ανόητη μου Ιουλιέτα
στα σκοτεινά οι θεατρίνοι παίζουνε ρώσσικη ρουλέτα
Για μένα δεν υπάρχει ρόλος, είναι ένας κλόουν μεθυσμένος
που πέφτει μεταμφιεσμένος εκεί που φτύνει ο κόσμος όλος

Πέρ' απ' τις πόλεις τις ασφάλτου στη χώρα της Επαγγελίας
είδα τους φίλους της Μαρίας, έπαιζαν στα νερά του βάλτου
Σκάλισα σ' όλ' αυτά τα δέντρα το πρόσωπό της, του ανέμου
των εραστών και του πολέμου,τους κύκλους με τα μαύρα κέντρα

Απ' του φιλιού της το αγκάθι φύγαν πολλά παιδιά, χαθήκαν
σ'όλα τα πλάτη και τα βάθη τα ψάξανε μα δεν τα βρήκαν
Μέσα στη φύση του Στρυμώνα μια βυθισμένη πολιτεία
στα κρύα της μηχανουργεία στρίβουν τη βίδα του χειμώνα

Οι συμμορίες της ασφάλτου ακολουθούν τα βήματα της
εκεί στον ουρανό του σμάλτου,στην εκκλησία της Αστάρτης
Μπήκα κρυφά μες στ' όνειρο της,μες στο παλάτι του Ασσίνη
ακούω πάλι το σφυγμό της,αναβοσβήνει