Υπόγεια Ρεύματα : Ο Μάγος Κοιτάζει Την Πόλη (1994)

[EnterG]

Tracklist:

1. Μ'αρέσει Να Μην Λέω Πολλά
2. Ειρωνικόν
3. Κοιτάς Μακρία
4. Σαν Φως
5. Ανδρείκελα
6. Κινέζικο Πορτραίτο
7. Βροχή
8. Πολιτεύεσαι
9. Νύχτα
10. Όνειρα Σιλικόνης
11. Μεσημέρι
12. Νατάσσα

phpBB [video]

1. Μ'αρέσει Να Μην Λέω Πολλά

Μ' αρέσει να μη λέω πολλά
μη λέω πολλά
μ' αρέσει να κοιτάω ψηλά
κοιτάω ψηλά στ' ατέλειωτα τραγούδια
με τη σκιά μου να πετώ, να πετώ
να πιάνω αστέρια στο βυθό
στο βυθό, βυθό της μουσικής σου

Κι όταν θα πέφτει η παγωνιά, η παγωνιά
να κάνω κύκλους σαν ολό, ολόγιομο
φεγγάρι στη σκηνή σου

Να 'ταν τα φώτα τα θαμπά, τα θαμπά
να 'ταν αστέρια φωτεινά, φωτεινά
στα χέρια να στ' αφήσω

Μάτια μου ψάξε να με βρεις, να με βρεις
ψάξε στους δρόμους της σιωπής
μοναχός θα σβήνω τη μορφή μου

2. Ειρωνικόν

Πέφτει-πέφτει η νύχτα
και οι άνθρωποι κλείνονται σπίτι,
να που τώρα βραδιάζει
κι οι κυράτσες ουρλιάζουν σαν λύκοι.

Κι απ' την πόρτα μου βγαίνω
και μπανίζω μια Rolls να φρενάρει,
πέφτει-πέφτει η νύχτα
και το μπλε λεωφορείο μας κορνάρει.

Και καθώς προχωράω
όλο βλέπω φωτεινές πινακίδες
που μια κούκλα μου λέει
"τυχερός είσαι, μάγκα, που μ' είδες".

Πέφτει μαύρο σεντόνι
και καπνίζουν στη σκοπιά οι φαντάροι
περιμένω να βρω
ένα άδειο ταξί να με πάρει.

Πέφτει-πέφτει η νύχτα
και σκορπίζει στην πόλη ησυχία
να που τώρα βραδιάζει
κι ερημώνει ξανά η πλατεία.

Πέφτει μαύρο σεντόνι
κι οι κυράτσες ροχαλίζουν στα όνειρά τους
πέφτει-πέφτει η νύχτα
κι όλοι τώρα φοράν τα κλουβιά τους.

3. Κοιτάς Μακρία

Κοιτάς μακριά, μα δε μου λες τι βλέπεις.
Μιλάς σωστά, μα δε μου λες τι ξέρεις.
Έτσι κι εγώ δεν θα σου πω ποτέ μου,
πως πάντα θα σε αγαπώ

Κι αναζητώ στα λυπηρά τραγούδια,
μα δεν μπορώ να βρω άλλα καινούρια.
Τι ήταν και αυτό το ξαφνικό Θεέ μου!
Πήρα μονόδρομο ακριβό

Και κάνω ευχές σαν πέφτουνε τα αστέρια,
μα εσύ δεν θες να ρθεις τα καλοκαίρια
Σβήσε κι αυτό το όνειρο χαμένο,
κουράστηκα να νοσταλγώ

4. Σαν Φως

Το φως να παίρνει τη ματιά ο χώρος τα όνειρά σου
και τα νερά του ποταμού να σε τραβάν μακριά
ότι κι αν ονειρεύτηκες να φεύγει από κοντά σου
να απλώνεις μα τα χέρια σου να πέφτουνε βαριά

Και τι δε μου `χες ορκιστεί και τι δε μου `χες τάξει
μα τώρα η απουσία μου σε κάνει και ξεχνάς
δέσε καλά τις μαγικές στιγμές μας με μετάξι
και φώτισε τον ουρανό σχήμα της μοναξιάς

Χωρίς πνοή χωρίς ματιά μόνο με τα όνειρά μου
με τρόχισαν οι άνεμοι που πάντα κυνηγώ
αυτοί που με ορίζουνε αυτοί που με πετάνε
αυτοί που με τινάζουνε στον τοίχο στο κενό

Κορμί που σχίζεται στα δυο στα βράχια του αοράτου
μνήμες θολές και μια γλυκιά λήθη της λησμονιάς
στης μοναξιάς τον κόκκινο από αίμα πίδακα του
που ξεπετάγεται σαν φως που φέγγει της στεριάς

Το μαγικό στου φεγγαριού ονειροπόλημα σου
το `χεις ξεχάσει κι είν’ αργά καιρός να κοιμηθείς
με κάποιον που δεν τον χωρά η μαγική αγκαλιά σου
τις ώρες που περάσαμε μαζί θα μοιραστείς

Μα εγώ πονώ για σένανε και σιωπηλά υποφέρω
μήπως τα μάτια που αγαπώ δακρύζουν στα κρυφά
τι κι αν με πούλησες φτηνά μια νύχτα και το ξέρω
κάθε στιγμή σε φέρνω εδώ κοιτώντας τα νερά

Χορεύεις με τις μνήμες σου πετάς με τα όνειρά σου
αρχαίου δράματος χορός περνάς στην αγορά
πετάς τα ρούχα σου γυμνός αγγίζεις την χαρά σου
φωτίζεις μόνο μια στιγμή και ζεις για μια φορά

5. Ανδρείκελα

Σαν να μην ήρθαμε ποτέ σ’ αυτήν εδώ τη γη.
Σαν να μένουμε ακόμα στην ανυπαρξία.
Σκοτάδι γύρω κι ούτε μια μαρμαρυγή.
άνθρωποι στων άλλων τη φαντασία.

Από χαρτί πλασμένα κι από δισταγμό
ανδρείκελα στης μοίρας τα τυφλά δυο χέρια,
χορεύουμε, δεχόμαστε τον εμπαιγμό,
άτονα, κοιτώντας παθητικά τ’ αστέρια.

Μακρινή τώρα είναι για μας η κάθε χαρά.
Η ελπίδα και η νιότη έννοια αφηρημένη.
άλλος δεν ξέρει ότι βρισκόμαστε
παρά ο όποιος πατάει επάνω μας καθώς διαβαίνει.

Πέρασαν τόσα χρόνια, πέρασε ο καιρός
κι άμα δεν ήταν η βαθιά λύπη μες στο σώμα
κι άμα δεν ήταν στην ψυχή ο πραγματικός πόνος μας
να λέει ότι υπάρχουμε ακόμα.

6. Κινέζικο Πορτραίτο

Αν ήμουν άνεμος θα `μουν ο λίβας
Κι εσύ μικρούλα αύρα του καλοκαιριού
Κι αν ήμουν δάκρυ θα `μουν καράβι
Που αψηφάει τις καταιγίδες του ουρανού

Αν ήμουν χρώμα θα `μουν γαλάζιο
Όπως της θάλασσας που με τραβάει μακριά
Και θα `σουν νούφαρο στα μοβ ντυμένο
Σε λίμνης πράσινα ακίνητα νερά

Πουλί να ήμουν να `μουν γεράκι
Κορφές να βλέπω με τον κόσμο να γελώ
Κι εσύ μικρό στη γη ρυάκι
Να χαμηλώνω και να ξεδιψώ

Τι κρίμα που `μαι δέντρο σε μνήμα
Σε δάσος σκοτεινό και σιωπηρό
Κι εσύ είσαι μάσκα καλά κρυμμένη
Κάπου στο Ρίο στης σάμπας το ρυθμό

Τι κρίμα που `μαι, που `μαι πλατάνι
Που θέλει χώρο και μονάχο ν' απλωθεί
Κι εσύ λυγμός σε αρχαίο ροδάνι
Που τρίζει πόθους μα σωπαίνει κάθε αυγή

7. Βροχή
Βροχή (Lluvia sucede en el pasado): Μελοποιημένο ποίημα.
Jose Alberto Garcia Gallo - Jorge Luis Borges.
Διασκευή μουσικής: Υπόγεια ρεύματα
Ελληνικοί στίχοι: Δημήτρης Καλοκύρης

Το πρόσωπο της μέρας χαρακώνει
η αργυρή λεπίδα της βροχής
κι όμως η λάμψη αυτή που με κυκλώνει
είναι η βροχή μιας άλλης εποχής

Και σε χρονιές σε παίρνει
που η μοίρα σε μοίρανε να δεις μέσα απ’ το χώμα
του ρόδου του εκατόφυλλου τη σπείρα
το άλικο παράξενό του χρώμα

Αυτή η βροχή που τα τζάμια θολώνει
στην ξεχασμένη αυλή μιας γειτονιάς
αλλοτινής τα σταφύλια χρυσώνει
στην ξεχασμένη αυλή μιας γειτονιάς

8. Πολιτεύεσαι

Πολιτεύεσαι
και δεν ντρέπεσαι

Φωνάζεις στα μπαλκόνια δακρύζεις στην τι βι
σε λένε στις ειδήσεις σου κάνουν κριτική
περάσανε χίλια χρόνια από τότε στο βουνό
που φώναζες αέρα κι έσπερνες πανικό

Πολιτεύεσαι
και δεν ντρέπεσαι

Ρε μπάρμπα πες μου κάτι γιατί θα τρελαθώ
θα στρίψει το μυαλό μου θα πέσω σε γκρεμό
αλλάξανε τα μυαλά σου ή τα `πιασες χοντρά
κι έγινε η επανάσταση χωράφια και λεφτά

Πολιτεύεσαι
και δεν ντρέπεσαι

9. Νύχτα

Στο όνειρό μου σε είδα
στο Χορό καβαλάρη
Ένα άσπρο μαντίλι
μου κουνούσες θαρρώ

Οδηγούσες σε μέρη
που το Φως σε καλούσε
Τα Βουνά σε κοιτάζαν
με ματιά αδερφού

Κι όταν έπεσε η Νύχτα
σε θυμάμαι να τρέμεις
Πως αλήθεια τα Χρώματα
κινήσαν για αλλού

Μες τη χώρα της Νύχτας
σε δικάσαν να μείνεις
Κάποιες Μοίρες φρικτές
της χλωμής κλινικής

Η μορφή σου που πρίν
τη Ζωή προκαλούσε
Μες τη μαύρη Αρρώστια
είναι τόσο μικρή

Τώρα βλέπω τη Νύχτα
στην αισχρή της σχεδία
Να πατάει στις πλάτες
της Θλιμμένης Αυγής

10. Όνειρα Σιλικόνης

Προτεινόμενες λύσεις φιλικές συμβουλές
η ζωή σου περνάει από οθόνες θολές
Το παρόν που ήταν μέλλον είναι πια παρελθόν
αναδεύω τις κοίτες των αρχαίων ποταμών

Όνειρα σιλικόνης που δε παν πουθενά
Όνειρα σιλικόνης που δε παν πουθενά

Κατακόμβες της Ρώμης και κεριά ζωντανά
ό,τι πέρασε πάει στο βαθύ πουθενά
οι χορδές μου που τρίζουν και ζητούν γιατρειά
θα χαθούνε με μένα στις βραδιές του μετά

Όνειρα σιλικόνης που δε παν πουθενά
Όνειρα σιλικόνης που δε παν πουθενά

Κατακόμβες της Ρώμης και κεριά ζωντανά
ότι πέρασε πάει στο βαθύ πουθενά
οι χορδές μου που τρίζουν και ζητούν γιατρειά
θα χαθούνε με μένα στις βραδιές του μετά

Όνειρα σιλικόνης που δε παν πουθενά
Όνειρα σιλικόνης που δε παν πουθενά

11. Μεσημέρι

Μεσημέρι , κάποια σου παίρνει το μυαλό
Ταξιδεύεις να κάνεις δεν μπορείς αλλιώς
Μεσημέρι στα καπηλειά του λιμανιού
και στο αγέρι 2 μάτια σου 'κλεψαν το νου
αρρωσταίνεις τα μεσημέρια πας για αλλού
Δε χορταίνεις πάντα πεθαίνεις στο Περού

Μεσημέρι φιλάς κοράλλια στο βυθό
σ' ένα αστέρι μιλάς μ' έναν παλιό Θεό
Μεσημέρι και το κορμί σου να κολλάει
σ' αγκαλιάζω και η ψυχή μου τραγουδάει

Αρρωσταίνεις τα μεσημέρια πας για αλλού
Δεν χορταίνεις πάντα πεθαίνεις στο Περού
τα μεσημέρια πας για αλλού
πάντα πεθαίνεις στο Περού

Μεσημέρι φιλάς κοράλλια στο βυθό
σ' ένα αστέρι μιλάς μ' έναν παλιό Θεό
Μεσημέρι και το κορμί σου να κολλάει
σ' αγκαλιάζω και η ψυχή μου τραγουδάει
αρρωσταίνεις τα μεσημέρια πας για αλλού
Δε χορταίνεις πάντα πεθαίνεις στο Περού

12. Νατάσσα

Λακκούβες που δεν παίζονται στου ονείρου μου τους δρόμους
χαμόγελο μεταξωτό
μ’ αρέσει το άγγισμά σου
μ’ αρέσει το ασημόδετο γλυκό αγκάλιασμά σου

Και θέλω θάλασσες του Απρίλη μου
αρμύρα απ’ της ψυχής σου την πληγή
αρμύρα απ’ της καρδιάς σου την πηγή
θέλω να θες τα πάντα

Πρωί σε λεν Αυγερινό
το βράδυ Αποσπερίτη
ασημαχτίδα της ψυχής
σε λέω Αφροδίτη

Πλέω σε λίμνες τ’ ουρανού
και περπατώ μονάχος
στην πόλη τη βαμμένη μου
και κρύβω τέτοιο πάθος

Λαμπύρισμα στις κόκκινες ανταύγειες των μαλλιών σου θέλω ν’ ακούς
και θα σου πω τα λόγια της ψυχής μου
και θα στη στείλω μια βραδιά
να κοιμηθεί μαζί σου

Μακριά απ’ τις γκρίζες λάμψεις μου
χρόνε μου ψυχοφθόρε
σε χαιρετώ
λαμπρό αστέρι της αυγής
τρανέ εωσφόρε

Θέλω φωτιά