Active Member : Άπνοια (2006)

[EnterG]

Άπνοια ‎(CD, Album) 8ctagon none 2006

Tracklist

1 Άπνοια 3:45
2 Ίσως Μετά Να Κρυφακούω 6:26
3 Μέριασε 3:20
4 Άνοιξε Να Φέρνει Αέρα 3:18
5 Κι Όμως Ξημέρωσε 4:36
6 Μετά Το Μεθύσι Μου 2:34
7 Πίσω Απ' Τη Βαριά Κουρτίνα 2:47
8 Παράμερο 3:06
9 Κοίτα Η Πόλη 5:08
10 Δεν Ήταν Η Μέρα Σου 4:03
11 Κυνήγι Μαγισσών (Cut Version) 3:04
12 Έσχατο 12:11

phpBB [video]

1 Άπνοια 3:45

Τόσα χρόνια σεργιανάμε στα όμορφα με το ίδιο εισιτήριο
και κανείς βαλτός δε μας ρώτησε ούτε και ζήτησε να τ’ ακυρώσει.
Τόσα χρόνια μόνο κομπιασμένες κατηγόριες ξεθάβονται από το λησμονητήριο
κι η ντροπή βουλιάζει τον απόηχο μες στο ψέμα να μεστώσει
τόσα χρόνια αφοσιωμένα και στη φωτιά καλά κατεργασμένα,
φήμες ανεπίγραφες και ανεξόφλητα δάνεια
υπόγεια διαδρομή, επίγεια τα επίορκα και σκεβρωμένα
σκόρπιοι αντίλαλοι που πνίγονται στην άπνοια.

Κοίτα εκεί ψηλά τα χαμοπούλια
κάνουν κύκλους συνέχεια πάνω απ’ τα υπολείμματα
φύλλο δεν κουνιέται φίλος δε μιλιέται.
Κοίτα εκεί ψηλά, ξέμεινε μόνη της η Πούλια
να ικετεύει το αχάριστο σκοτάδι για δυο του Αυγερινού φεγγίσματα
φως γεννιέται – εχθρός αρνιέται.
Κοίτα εκεί στο βάθος, γίναν βουνά οι αναμνήσεις
κι εσύ ένας ξένος για όσα λευτέρωσες άθικτα μυστικά
στιγμές απαρνημένες – ρωγμές δειλοσκαμένες.
Κοίτα μπροστά σου οι απόντες σέρνονταν εκεί που πας να περπατήσεις
ατέλειωτη ξεφτίλα με χίλια αποσιωπητικά
σιωπές προσταγμένες, ζωές προταγμένες.
Κοίτα πίσω σου λάμψεις από κανονιές που δεν άκουσες
και νιώσε τις μνήμες που σβήνουν πίσω απ’ τις φωταψίες
βουβή κοσμωδία – βουβή κωμωδία.
Κοίτα μέσα σου στα ανομολόγητα, αν δε παράκουσες
πένητες άρχοντες που σε γεμίζουν υποψίες
ζεις κοροϊδία και παίζεις τραγωδία.
Αν τα δες όλα και νιώθεις ένα βήμα απ’ τον γκρεμό,
σύρε και πέσε μόνος σου χωρίς σταματημό. ·

Γιατί είναι νύχτα σπάνια – νύχτα μ’ άπνοια.

2 Ίσως Μετά Να Κρυφακούω 6:26

Ακόμα ακούω το τρίξιμο της κούνιας στην αυλή
και τον ήχο απ την παλιά τη ραπτομηχανή
τον πάγο να λιώνει στο παλιό ψυγείο
και τη μοναξιά μου στο σχολείο
Ακόμα ακούω από τα ξύλινα στρατιωτάκια τη σιωπή
τα ελλενίτ να χορεύουν απ τον αέρα στη σκεπή
Ακόμα ακούω απ το πικ άπ το τρίξιμο του ιμάντα
κι εκείνη τη βροχή που της μιλούσα πάντα.
Ακόμα ακούω κάθε πρωί την Μίκαινα δίπλα να ζυμώνει
την πρώτη ανάσα στο πρόσωπό μου να ζυγώνει.
Ακόμα ακούω εκείνες τις καληνύχτες που ζητούσα επίμονα
και τον Βάνια ίσως τον μόνο, όπως τότε, γείτονα.
Ακόμα ακούω τις μαρμίτες να γδέρνουν τα μαντέμια,
τις συμβουλές από τους μπάτσους για να μου σφίξουνε τα γκέμια,
τον όρκο στο στρατό που δείλιασα και σήκωσα το χέρι,
ακόμα ακούω φωνές παιδιών στην Φαναρακίου το μεσημέρι.
Ακόμα ακούω το γιο μου να ραπάρει το «Άκου, μάνα»
το κρυφτοντένεκο και τα γυαλένια έξω απ το φούρνο στην αλάνα
Ακόμα ακούω όταν χορεύαμε του μουσαμά τον ήχο,
τα σπρέι ν αδειάζουν βιαστικά πάνω στον τοίχο.
Ακόμα ακούω το Fight the Power σιγά σιγά να μπαίνει
ακόμα ακούω τον Πυροβάτη από το Horizon να βγαίνει
ακόμα ακούω τη γκάιντα απ του Twinpeaks το ρυάκι
και τη φωτιά να καίει σε ουαλέζικο τζάκι
Ακόμα ακούω τον Adam και την Adele να μας μοιράζουν κάρτες
κι από το Duisburg να τραγουδάν οι μετανάστες.
Ακόμα ακούω το κύμα απ τη βεράντα στη Σουβάλα
ακόμα ακούω στο τσιμέντο και στο ταμπλό τη μπάλα,
ακόμα ακούω να μου λένε «να ναι καλά και να σας ζήσει»

Ακόμα ακούω να με φωνάζει στην ταράτσα του ήλιου η δύση
Ακόμα ακούω το χειροκρότημα απ το Ρόδον κείνο τον Μάη
και την δροσιά μου να μου απαντάει πως μ αγαπάει
Ακόμα ακούω απ το τηλέφωνο το γάβγισμα της Ίρμας

Ακόμα ακούω απ το Κάνε κάτι την οργή της τελευταίας ρίμας.
Ακόμα ακούω κάθε στίχο που χω γράψει
κι όποιον έκανα στο διάβα μου να κλάψει.
Ακόμα ακούω το μοτεράκι να σκάβει το πετσί μου
Ακόμα ακούω καθαρά όταν σωπαίνω τη φωνή μου.
Ακόμα ακούω σαράντα χρόνια η ίδια ιστορία
κι αν είναι φάρσα η τιμωρία

Όλα αυτά θα τ ακούω μέχρι να σβήσει κάθε ψέμα που χω μέσα μου
μέχρι να σβήσει η φωτιά μου κι η μπέσα μου
και μετά ίσως να κρυφακούω.

3 Μέριασε 3:20

Μέριασε, μαλάκα, κρύβεις το φως.
Αν μου το πάρεις κι αυτό, τι θ' απογίνω
Της κράτησης μου είναι όρος ρητός
τουλάχιστον να βλέπω, όσο θα μείνω

Μέριασε, σου λέω, ορέχτηκα ουρανό
και μη φοβάσαι, έχεις τα χέρια μου δεμένα,
καμένο το μυαλό μου κι αδειανό
και τα χείλια μου σφιχτά ραμμένα

Μέριασε, φοβισμένε· με παράτησε ο θυμός
μετά της μνήμης μου τον έσχατο μονόλογο.
Ζήτησα ακρόαση, όμως μου αρνήθηκε ο θεός
για τα δεινά μου, είπε πως με θεωρεί υπόλογο

Μέριασε πιο κει και μη κορδώνεσαι·
κάποτε έπλενα τα χέρια μου στο ίδιο απόπλυμα
που σε ξεδιψάει απόψε, και μην καμώνεσαι
μικρός θεός· μέριασε φρόνιμα
και μη νοιάζεσαι

Εγώ διάλεξα χειμώνα,
ξέρω τι κάνω , είναι ο κατάλληλος καιρός
μαζί να πάρω για τελευταία εικόνα
έναν μπάτσο που μέριασε να φανεί ουρανός.

4 Άνοιξε Να Φέρνει Αέρα 3:18

Στάσου στα πόδια σου, ίσιωσ' τα γόνατά σου,
τράβα πιο κει να δεις, κάτι ακούω στην πόρτα.
Πήγαινε κι άνοιξε, θα 'ναι η μοναξιά σου
πάντα αχρείαστη γι' αυτό χτυπάει πρώτα.
Σήκω ν' ανοίξεις, βγάλ' το κεφάλι να δεις
κάτι είναι σίγουρα εκεί έξω, σε φωνάζει.
Κάποιος φίλος σε γυρεύει στο κατώφλι να βγεις
είχες τα φώτα σβηστά γι' αυτό δειλιάζει.
Άνοιξ' την πόρτα, μπορεί και να 'ναι μέρα
και στην αυλή σου να 'χει φυτρώσει κάτι,
ένα λουλούδι, ένα δέντρο ή μια πέτρα
να 'χει φυτρώσει μία πόλη μαγική στο σκαλοπάτι.


Μπορεί ο φόβος ν' ακουμπάει στην πόρτα
και να μην κάνει αντάρα μη σε τρομάξει.
Δε τόνε φώναξε κανείς, μ' ακούω τα χνώτα
μέσα στις χούφτες του έχουν κουρνιάσει.
Πήγαινε κι άνοιξε κι αν έξω βρέχει
γέλα σαν δάκρυα θα σταματήσει

Κι αν δεις μονάχα, σκοτάδι πως έχει
σκέψου πιο χέρι σου 'χει χτυπήσει.
Μπορεί να πέφτω έξω και να παράκουσα
Κάποιος να χτύπησε, να 'φυγε σφαίρα.
Μα όπως και να χει, ό,τι κι αν άκουσα
άνοιξε κι άσε να φέρνει αέρα...

5 Κι Όμως Ξημέρωσε 4:36

τα μέρη εκεί μακριά κάποιοι γιορτάζουν τέτοιες μέρες κάθε χρόνο
με μύθους ζωνονται κι έστω για λίγο όλοι αγαπιούνται καλά και σώνει.
Εδώ δε φτάνει τίποτα απ’ αυτά το μέρος αυτό ακουστά το έχουνε μόνο.
Κι ευτυχώς γιατί έτσι δεν πληγώνονται που κάποιος είναι ευτυχισμένος απλά

που ξημερώνει.

Ξημέρωσε μακριά απ’ τα μέρη της γιορτής
κι όμως ξημέρωσε
τράβα εκεί για να τους πεις
πως κι εδώ ξημέρωσε
με το ίδιο αγιάζι της αυγής
η νύχτα μέριασε
και το τραγούδι της βροχής
ακούω κι ας πέρασε
η νύχτα της μεγάλης σας γιορτής
κι όμως ξημέρωσε.

6 Μετά Το Μεθύσι Μου 2:34

7 Πίσω Απ' Τη Βαριά Κουρτίνα 2:47

Βρωμάει κι απόψε η πόλη χνώτα,
δύσπνοια και μπουχτισμένη ελπίδα.
Ρώτα λοιπόν αφού το θες, ξεκόλλα, ρώτα
αν έμαθα που παν ή αν είδα.

Μυρμηγκολόι που ξεμυτίζει πρωί
απ' το ρολόι κρεμιέται μια ακτίνα
και χίλιους γύρους να φέρει μπορεί
με μια ανάσα σταμάτα -- ξεκίνα.

Σβάρνα πάνε χαρές και πόνους
και τα ποδάρια τους παραπατάν στο γκρίζο.
Φύλλο δε κούνησε κι απόψε φύλλο,
γι' αυτό είν' ασήκωτα όσα αργά συνηθίζω

κι εγώ
παραμονεύω απ' τη βαριά κουρτίνα,
βλέπω περνάνε, μιλάνε κι ενώ
που πάνε μια νύχτα είδα...

Πάνε στο όνειρο και πάλι πίσω
στο διάολο και του γυρεύουν τρέλα,
δε θα με δούνε το φως αν σβήσω,
αλλιώς αμήχανα σκάνε στα γέλια.

8 Παράμερο 3:06

9 Κοίτα Η Πόλη 5:08

Κοίτα η πόλη έχει πρόσοψη φρεσκοβαμμένη,
λαμπιόνια στολίζουνε τη μούχλα.

Τώρα δεν είναι τσαπατσούλα η καημένη,
είναι απλά, άλλη μια τσούλα.

Οι σκυθρωποί είναι τώρα αποκλεισμένοι
κι οι γελαστοί, δήθεν, μάς τιμάνε.
Οι πονεμένοι είναι κάπου πεταμένοι,
μισοθαμμένοι και δε μιλάνε.
Μπάτσοι καλόδεχτοι, σφυρηλατημένοι
σκαρφαλώσανε εκεί ψηλά στο σβέρκο μας.
Μιλιούνια εργολάβοι παραφουσκωμένοι
χύσαν μπετό στο alter ego μας.
Φωνές, κροταλίσματα, μαχαιρώματα.
Ένα τίποτα σε σημαδεύει στην καρωτίδα.
Σκύψε να φιλήσεις τα ίδια χώματα·
ο ίδιος τάφος είναι αιώνια παγίδα.
Κοίτα η πόλη έχει πρόσοψη φρεσκοβαμμένη,
λαμπιονια στολίζουνε τη μούχλα.
Τώρα δεν είναι τσαπατσούλα η καημένη,
είναι απλά, άλλη μια τσούλα.

Κοίτα η πόλη…

10 Δεν Ήταν Η Μέρα Σου 4:03

Θα μπορούσα πιο απλά να κάνω πως δε σ' ήξερα
μα δεν είναι καημένε η μέρα σου σήμερα.

- Ώρες ώρες με πιάνει κάτι και γυρνάνε όλα μέσα μου όπως απόψε πάλι γνώριμη ζάλη, πύρινη αγκάλη απ' τα κομμένα πόδια μου ως το κεφάλι. Άραγε να 'ρθες δίπλα μου πάλι πικροβγαλμένο κακό δαιμόνι με φόβο με στοιχειώνεις και σέρνονται μαζί σου όλοι οι πόνοι τραβήξου πέρα μάλλον δε στα 'πανε, έγινα ατόφιο κομμάτι μάλαμα ζω κι αναπνέω όπως γουστάρω και δεν περιμένω κανένα κάλεσμα, τρέχα και βρες γύρω τα ψοφίμια ίσως για μένα ακόμα είναι νωρίς... δε σε ξέρω δε σε φοβάμαι κι ούτε με νοιάζει τι μπορείς...

Θα μπορούσα να 'μουν σύντομη βροχή που τυλίγει χώματα,
μια παλιά ανάσα σου μ' όλες τις θύμησες και τ' αρώματα,
θα μπορούσα να 'μουν το αγιάζι κείνο πριν το ξημέρωμα
της πρώτης σου αγάπης το ρίγος και το ερωτοφανέρωμα
θα μπορούσα να 'μουν το καλό μονάχα σ' όλο το διάβα σου
ή να γινόμουν φως γύρω απ' το κορμί σου κι ατέλειωτη αύρα σου, θα μπορούσα να 'μουν όσα ευχόντουσαν για πάρτη σου, μα δε τ' άξιζες κι έτσι έγινα τα λάθη σου.

- Εγώ όμως έμαθα από τα λάθη μου και νιώθω όμορφα, νιώθω άτρωτος, λέω να ζήσω τα υπόλοιπα και πολλά μου χρόνια αγνός και άβγαλτος... θα βγω και θ' αγαπήσω ό,τι μου κρύψανε κι ό,τι λιγώνει την καρδούλα μου
λέω να ζήσω τη χαρά, τη βολή μου έτσι απλά, τη ζωούλα μου. Γι' αυτό από μπρος μου σήκω και χάσου δεν αντέχω πια κάτω απ' τη σκιά σου. Αν με χρεώθηκες απ' το σκοτάδι μ' άδεια χέρια γύρνα πίσω βιάσου. θα πλημμυρίσω με καλό και με φως όλα τα περασμένα μου και δε μπορεί κάπου θα μου δώσει και μένα η τύχη τα φυλαγμένα μου.

Θα μπορούσα να γινόμουν το κουράγιο που ονειρεύεσαι
να σε κάνω τόσο αγνό και άτρωτο όσο παινεύεσαι
θα μπορούσα να σου αφήσω σε γαλήνη τα μελλούμενα
να σου σβήσω όλα σου τα πριν, τα χρωστούμενα
ή ακόμα μερικές ευκαιρίες να σου 'δινα
για ένα μέλλον φωτεινό και στρωμένο βελούδινα
θα μπορούσα πιο απλά να κάνω πως δε σ' ήξερα

μα δεν ήταν καημένε η μέρα σου σήμερα.

θα μπορούσα να 'μουν σύντομη βροχή που τυλίγει χώματα
Μια παλιά ανάσα σου μ' όλες τις θύμησες και τ' αρώματα
θα μπορούσα να γινόμουν το κουράγιο που ονειρεύεσαι
Να σε κάνω τόσο αγνό και άτρωτο όσο παινεύεσαι
Θα μπορούσα πιο απλά να κάνω πως δεν σ' ήξερα
μα δεν ήταν καημένε η μέρα σου σήμερα.

11 Κυνήγι Μαγισσών (Cut Version) 3:04

Βγήκες κυνήγι γι’ άλλη μια φορά
μες στην ομίχλη μάγισσες να μαζέψεις.
Το παρελθόν σου έφτιαξες πυρά
κι απ’ τη ζωή βάλθηκες να ξεπεζέψεις.
Πριν σκοτεινιάσει απόψε ο ουρανός,
τα κρίματα σου μάζεψέ τα και ρίχτα.
Όσο θα καίγονται, θα δίνουνε φως
στην πιο μεγάλη νύχτα.

Κάναν το γύρο του κόσμου σε λίγες ώρες τα μαντάτα,
γίνανε όλα ένα μεγάλο χωριό, μια αιμάτινη στράτα
που την έστρωσες για να πατήσει το παράλογο,
αφού πρώτα δολοφόνησες το διάλογο.
Στο πρόσταγμα σου άναψε φωτιά πεινασμένη,
καλοθρεμμένη με ψέμα και στο σκοτάδι απλωμένη
με χίλιες εστίες, ένα πύρινο δύχτι,
που την ύστατη την ώρα θα ψαρέψει τον πλανήτη
να ταϊσει μεγάλα, μακροπρόθεσμα πλάνα,
τα κροκοδείλια δάκρυά σου για τους πύργους, τ’ αεροπλάνα,
και των όπλων την ειρήνη· απόψε πνίχτα, στην πιο μεγάλη νύχτα.
Μπλέξαν οι ρίζες σάπια και καλόκαρδα
και οι νέοι εξεταστές μαζέψαν χαμόκλαδα.
Έφτασε η ώρα σου, τώρα, πενήντα χρόνια καρτέρι,
μεταμοντέρνος μεσσίας στο κόκκαλο το μαχαίρι.
Η πολιτική σου στυγνό κυνήγι μαγισσών,
αφού αλλού ψάχνουν τα μάτια σου άφεση αμαρτιών,
κι αλλού τα χέρια σου πράττουν κατά διαόλου
ξορκιστής η προπαγάνδα του διπλού σου ρόλου.
Τα επόμενα θύματα σου μπορεί και να `ναι τα παιδιά σου.
Δε παίρνει χαμπάρι η πεφωτισμένη αφεντιά σου.
Τα ιδανικά που υπερασπίζεσαι τα ξέκανες ήδη
και βάζεις δόλωμα φίδι πιο μεγάλο για να βγάλει το φίδι
από τρύπα που οδηγεί στα λαγούμια
που `χεις σκάψει από παλιά κάτω από κορφοβούνια
και κρυστάλλινης πηγής παγωμένου τρόμου
που εξομοιώνεις με το φάντασμα πιο δίκαιου κόσμου.
Και βιάζεσαι, γιατί ξέρεις πως απόψε ο ουρανός,
θα σκοτεινιάσει και θα μοιάζει μαγικός,
κι αν θέλεις φως, τα κρίματά σου στη φωτιά που άναψες ρίχτα,
στη πιο μεγάλη νύχτα.

12 Έσχατο 12:11