Active Member : Διαμαρτυρία (1993)

[EnterG]

Διαμαρτυρία 2 versions Freestyle Productions 1993

Tracklist

Διαμαρτυρία
Για Τη Γιαγιά
Σε Λάθος Δρόμο
Για Τ' Αδέρφια Που Χάθηκαν Νωρίς
Μ.F.’s Plan
The War Οf Words
Αφήστε Με Ήσυχο
Παιχνίδια Της Ψυχής

phpBB [video]

Στίχοι

Διαμαρτυρία

Oρκίζομαι για πρώτη φορά στην ζωή μου
πως ξεφεύγω μια που χρόνια είχα αρχή μου
να μην τραγουδήσω με στίχο ελληνικό,
μα το κάνω για να νιώσετε ό,τι κι αν πω.

Nτρέπομαι γι’ αυτό που κάνω, μα δεν μπορώ,
θέλω να καταλάβετε όλοι αυτά που θα πω,
μια διαμαρτυρία που κάνω απ’ τα βάθη της ψυχής μου,
μιλάω για αυτά που αλλάξαν την πορεία της ζωής μου.

Xρόνια τώρα αυτός ο τόπος με μεγαλώνει
με πόνο μ’ αγωνία και μ’ αργοσκοτώνει.
Eίδα τα όνειρά μου να γκρεμίζονται μπροστά μου,
είδα να πονάει να υποφέρει η γενιά μου.

Φτιαχτά όλα τα εμπόδια που μπροστά μου βρεθήκαν,
μιλημένοι όλοι εκείνοι που πολλά μ’ αρνηθήκαν.
Στημένες καταστάσεις ζούμε χρόνια τώρα.
δε νομίζετε πως έφτασε η ώρα

Γι’ αυτό βγειτε στους δρόμους και φωνάξτε και οι άλλοι,
σηκώστε επιτέλους λιγάκι κεφάλι
σ’ αυτούς που χρόνια τώρα μας βασανίζουν,
σ’ αυτούς που τη τύχη, τη ζωή μας ορίζουν.

Εσύ τους έχεις βάλει εκεί που είναι τώρα
για να ταλαιπωρούν ακόμα αυτή την χώρα.
Εσύ τους ανέχεσαι στα μπαλκόνια
να κελαηδάν όλη την ώρα σαν τ’ αηδόνια.

Γι’ αυτούς δουλεύεις, γι’ αυτούς σπουδάζεις
και την ζωή σου απ’ τα νερά σου βγάζεις.
Γι’ αυτούς με το καλό σου φίλο μαλώνεις,
φθείρεσαι και σιγολιώνεις.

Ανοίγεις την T.V. για να ακούσεις ειδήσεις,
φυτιλιάζεσαι και αρχίζεις να βρίζεις·
μ’ όλα αυτά που γίνονται γύρω σου πάλι,
ξέσπασε, άκου το Μιχάλη.

Βγάλε από μέσα σου αυτά που σε καίνε
και άσε τους άλλους για σένα να λένε
πως είναι αργά, περάσαν τα χρόνια.
Κάνε επιτέλους το δικό σου αγώνα

κάνε εσύ το πρώτο βήμα,
στο φωνάζουν όλοι πως είναι κρίμα.
Τόσα χρόνια περνάνε χαμένα,
πάλεψε για να `ναι τ’ άλλα ευτυχισμένα.

Σεβόμαστε όλους τους παλιούς αγώνες
που θα μείνουν πάντα στους αιώνες.
Μα δεν μπορούμε με τα παλιά ναζούμε,
μπροστά βλέπουμε και προχωρούμε.

Βάζουμε νέους στόχους στην ζωή μας
και θέλουμε να είσαστε πάντα μαζί μας.
Τα όνειρά μας ήταν κάποτε όνειρα σας,
σεβαστείτε λίγο την γενιά σας.

Άλλους η εξουσία, άλλους το χρήμα
σας αρρώστησε και είναι κρίμα.
σκοπός της ζωής σας τώρα μένει
να βλέπετε τον διπλανό σας να πεθαίνει.

Σαν αποτέλεσμα του δικού σας αγώνα
ο πόνος, η φτώχεια, η διχόνοια.
Ανθρώποι μεταξύ τους δε μιλιούνται,
όλοι νοικιάζονται και όλοι πουλιούνται.

Φοβάται ο κόσμος ν’ αντιδράσει,
φοβάται να μιλήσει, να σκεφτεί, να δράσει.
Δώσατε εξουσία σ’ αυτούς που δε πρέπει,
η γενιά μας δε το επιτρέπει.

Δε σημαίνει για μας τίποτα μια στολή,
μια εικόνα, μια αυστηρή περιβολή.
'Όλοι οι ανθρώποι για μας είναι ίσοι,
εσείς σπείρατε μονάχα τα μίση.

Μας πάτε ταξίδι σ’ άλλες εποχές,
κάθε φορά που γίνονται εκλογές.
Εκεί που τον καθένα σας συμφέρει,
το μυαλό μας προσπαθεί να φέρει.

Κι η Ελλάδα πονάει και ο ξένος γελάει,
και ας είναι αυτός η αιτία γι’ αυτά που περνάει.
ας ευχηθούμε το κακό να μην κρατήσει,
και ας βρεθεί ένας τίμιος την χώρα αυτή να κυβερνήσει.

Για τη γιαγιά

Ένα παράπονο από μένα έχω τόσο καιρό,
σε κάποιον που έπρεπε να πω ευχαριστώ,
δε το είπα ποτέ από εγωισμό,
μα τώρα θέλω να κάνω αυτό που νιώθω σωστό.

Νομίζω, ήρθε ο καιρός σε εκείνη να πω
ένα μεγάλο ευχαριστώ και ότι την αγαπώ,
για όλα όσα έχει κάνει εκείνη για μένα,
και της υπόσχομαι να μη πάνε χαμένα.
Έκανε θυσίες για μένα πολλές,
καταστάσεις έχει ζήσει με μένα τρελές.

Από μικρό παιδί την είχα στο πλευρό μου
να ανέχεται ό,τι πέρναγε από το μυαλό μου.
Σε ένα δωμάτιο δίπλα στο δικό της,
το κάθε όνειρό μου ήτανε κι όνειρό της.
Για μένα τυραννούσε το μυαλό της,
μου έδινε το κάθετί δικό της.

Γέλαγε μαζί μου, όταν γελούσα,
έκλαιγε όταν άσχημα της μιλούσα.
Έφευγε όταν γκόμενα της κουβαλούσα,
δίπλα μου πάντα κι όταν πονούσα.

Κι έτσι κυλούσαν για μένα τα χρόνια,
ζωντανές αναμνήσεις από κάθε χειμώνα.
Οι ζωγραφιές στο δωμάτιο να μου θυμίζουν,
πως τα ωραία χρόνια πίσω δε γυρίζουν.

Τώρα σε άλλο δρόμο βάζω πάλι τη ζωή μου
και για πρώτη φορά δε θα είσαι μαζί μου.
Θα μου λείψουν η γκρίνια κι οι φωνές σου,
θα μου λείψουν τα χαμόγελα κι οι χαρές σου,

θα μου λείψει να ξυπνάω και να είμαι κοντά σου,
να τρομάζω όταν βλέπω φιλέ στα μαλλιά σου,
με τις γκόμενες που έφερνα γκάφες να κάνεις,
να μου λες: «κερατά, εσύ θα με πεθάνεις»,

να φωνάζεις, όταν φίλους κουβαλούσα,
μα να σου περνάνε όλα όταν σε φιλούσα.
«Τέτοια ξέρεις» να μου λες και εσύ γελούσες,
όταν φώναζα στα μάτια με κοιτούσες.

Το τραγούδι αυτό είναι για σένα, γιαγιά μου,
για σένα που είχα δίπλα στα όνειρα μου.
Το τραγούδι αυτό για σένα θα το πω
και θα φωνάξω ότι σ’ αγαπώ.

Σε θυμάμαι να μου λες για τα μαλλιά μου,
να με ξυπνάς πρωί να πάω στη δουλειά μου,
τη νύχτα να έρχεσαι να με σκεπάζεις,
κι όταν αρρωστούσα ξύπνια να τη βγάζεις.

Σε θυμάμαι να στερείσαι για να έχω εγώ,
σε θυμάμαι να μου λες: «εγώ είμαι εδώ».
Εσύ ήσουνα πατέρας, μάνα κι αδερφός.
Τα χρόνια που πέρασα με σένα μαζί
μου σημαδέψαν όλη τη ζωή.

Δε θα ξεχάσω ποτέ τα παλιά.
Να σ’ έχει ο θεός πάντα καλά.

Σε Λάθος Δρόμο

Αυτά που θα πω ακούστε, λοιπόν,
δεν αφορούν το μέλλον ή το παρελθόν.
Είναι μια εικόνα τόσο καθημερινή
σε τούτη τη ζωή μας τη μονότονη.

Είναι μια ιστορία ενός παιδιού
που χάθηκε και βρέθηκε για λίγο αλλού·
σε δρόμους σκοτεινούς, μοναχικούς,
με ανθρώπους τόσο διαφορετικούς,
με ανθρώπους που δεν ξέρουν το καλό τους,
με ανθρώπους που σαπίζουν το μυαλό τους,

με ψυχές χαμένες σε λάθος δρόμο,
σημείο προορισμού έχουν τον άλλο κόσμο.
Τον άκουσα εκεί δυνατά να μιλάει,
για μια δόση να κλαιει, να παρακαλάει.

Δίπλα του άλλοι να σπέρνουν το τρόμο
κι αυτός να βαδίζει σε λάθος δρόμο.

Στο δρόμο αυτό εσύ αν θα μπεις,
βοήθεια από κανένα δε θα βρεις,
βοήθεια από κανένα όταν πονάς,
παρέα όταν θες δε θα `χεις να μιλάς.

Μόνος σου τη νύχτα, μόνος σου τη μέρα
οι παλιοί σου φίλοι θα σε κάνουνε πέρα.
Θα βλέπεις τους δικούς σου συνέχεια να πονάνε,
κι αυτούς που σε μισούν δυνατά να γελάνε.

Θα βλέπεις να χάνονται τα όνειρά σου
κι όλη ζωή να περνάει μπροστά σου.
Θα βλέπεις το φως μπροστά σου να σβήνει,
ελπίδα καμιά δε θα σου `χει μείνει.

Ένα θύμα ακόμα θα `σαι σ’ αυτούς που θέλουν
πεισμένους να μας βλέπουν, να μας τρελαίνουν·
που λάθος μηνύματα επίτηδες στέλνουν,
για να περνάνε εκείνοι αυτά που θέλουν.

Γι’ αυτό βιάσου όσο μπορείς και θα προλάβεις
να χτυπήσεις το κακό και να καταλάβεις,
ότι μόνο σ’ εσένα ανήκει η ζωή σου,
το μυαλό, η καρδιά και η ψυχή σου.

Σε καινούριο δρόμο βάλε τα όνειρά σου,
κι αν απ’ τα παλιά βρεις κάτι ξανά μπροστά σου,
εκεί να δείξεις δύναμη, να προσπαθήσεις·
τώρα ξέρεις καλά, πίσω μη γυρίσεις.

Για Τ' Αδέρφια Που Χάθηκαν Νωρίς

Οι πιο πολλοί δε θα θυμάστε αυτά που τότε είχα πει
και με αναγκάζετε ξανά να σας χαλάσω τη γιορτή
το βόλεμά σας και την ατέλειωτη χαρά
κι ό,τι είχα αφήσει απ’ την προηγούμενη φορά.
Τα ίδια μάτια με την τόση αδιαφορία
καλά στημένη και η αλώβητη ιστορία
βλέπεις τώρα είναι μπανάλ η ωμή ολιγαρχία
κυβερνάει η γκλαμουριά και η σινιέ αληταρχία.
Η ευκολία τα λεφτά πανίσχυρο το τέρας
μα για τα αδέρφια μου δε φτάνει ο αέρας
τους μοιάζει η φτώχεια φυλακή και ζητούν την ευκαιρία
να ξεφύγουν από αυτή την τιμωρία.
Και πάν’ εκεί, φυτώριο, καλό, εντατικό,
σε ένα κολέγιο που λες ιδιωτικό
λαμπρό το μέλλον γιάπης με φράγκα
κι αν την χωθείς και σε στοά σε κάνουν μάγκα.
Τη λέν παιδεία, τι κοροϊδία
λαπαδιασμένα τα όνειρά τους τι αηδία
αυτά τα αδέρφια χάνονται εδώ στο δυο χιλιάδες
και φταίτε εσείς ρε πατεράδες και μανάδες.

Για τα αδέρφια που χαθήκανε νωρίς
δεν φτάνει μόνο της λύπης το τραγούδι
τα λάθη σας να ξέρεις πως δε σβήνουνε
μοναχά με ένα δάκρυ ή ένα λουλούδι.
Γι’ αυτά αδέρφια που χαθήκανε νωρίς
κοιτάω τον ουρανό και σιγοτραγουδάω
και αφού νιώθω την καρδιά μου να πονάει
δεν ξεχνάω και εκδίκηση ζητάω.

Αλλού γιορτάζουνε αλλιώς γι’ αυτό και εγώ στάνταρ τρελός
σκάω ακάλεστος και έχει ο Θεός.
Παιχνίδια εδώ πολιτικά κι ας έχει έδρανα αδειανά
είν’ η πορεία σταθερή στο πουθενά.
Γιουροκουρέλια από εδώ το μισοφέγγαρο από εκεί
και πάνω απ’ όλα η μαμά Αμερική
νιώθω καλά που είμαι απ’ την χώρα σου Σωκράτη
κι ας έχω τσίμπλα στο ένα μάτι.
Μα δε βαριέσαι πόσα αδέρφια να χαθούνε
οι υπόλοιποι ίσως να μπορούνε να πηδιούνται απ’ το PC τους
και να αλλάζουν τη ζωή τους
με κοκτέλα χημικών, παραγωγή τους.
Με λίγο clubbing πρασινοκόκκινα μαλλιά
πίσω κουφάλες θα μας βάλουν τα γυαλιά
αυτοί τα πάνε πιο καλά στους αριθμούς
θα μας κερδίσουν στους μαρμάρινους σταυρούς.

Κι είναι τα αδέρφια μου πιστοί σαν καταναλωτές
φανατικοί των show τηλεθεατές
άλλοι ντιλέρια μπορεί και δικηγόροι
το ίδιο μου κάνει κι ας αλλάζουνε οι χώροι.
Άλλοι μπράβοι και μες την νύχτα καθώς πρέπει
αφού η φτώχεια η πουτάνα το επιτρέπει
άλλοι φορέσανε στολή για εκείνους ντρέπομαι πολύ
άλλοι τελειώσαν όποια να `τανε σχολή.
Άλλοι γιατροί και επιχειρηματίες
άλλοι στον τόκο τα λεφτά και εγκληματίες
μα δεν τ’ αντέχω ρε παιδιά εγώ σας έζησα αλλιώς
γι’ αυτό σας λέω ότι δεν είμαι τυχερός.
Έμεινα εδώ να τραγουδάω και σας ρωτάω
τελικά από ποιους εκδίκηση ζητάω
από εκείνους που ξέρουμε ότι φταίνε
ή από εκείνους που τριγύρω πάλι κλαίνε.

Μ.F.’s Plan
Δεν βρέθηκαν στίχοι

The War Οf Words
Δεν βρέθηκαν στίχοι

Αφήστε Με Ήσυχο

Στα λίγα χρόνια που έχω στη ζωή,
κατάλαβα καλά «δικός σου» τι θα πει.
Άκουσα, έμαθα, πέρασα πολλά,
έχασα πόνεσα πικράθηκα.

Νόμιζα ότι είχα κάνει φίλους πολλούς,
μα φαίνεται τους μπέρδεψα με τους εχθρούς.
Δίπλα μου, όμως, είχα συγγενείς και γνωστούς,
μα όταν είχα ανάγκη έχανα κι αυτούς.

Το Λάθος όμως ήταν το μισό δικό μου,
που Δε στηρίχτηκα μόνο στον εαυτό μου.
Συνέχισα να θέλω δίπλα μου πολλούς,
χωρίς να ξεχωρίζω σκάρτους και καλούς.

Το λάθος όμως το μισό ανήκει
σε κάποιον που δεν είχα από πιτσιρίκι
και σε όλους εκείνους που μετά βρεθήκαν
με ευκολία όλα εκείνα μου υποσχεθήκαν.

Και το χειρότερο απ’ όλα θα σας πω,
πως έπρεπε όλους ίδια να τους αγαπώ.
Τα λάθη που κάναν όλα να τ’ ανεχτώ
και τις τύψεις να τις έχω μοναχά εγώ.

Κι έτσι δεν άντεξα, που λες, για πολύ καιρό,
κατάλαβα τι πρέπει και ότι μπορώ.
Τη ζωή μου να τη βάλω στο σωστό το δρόμο,
να παλέψω μόνος μου σ’ αυτό το κόσμο.

Κι ας μου λένε όλοι αυτοί ότι δεν είναι σωστό,
κι ας με λένε οι δήθεν φίλοι μου μονόχνωτο,
κι ας με κάνουν πέρα συγγενείς και άλλοι,
ας ξεχάσουν επιτέλους όλοι το Μιχάλη.

Όλοι αυτοί που μείναν δίπλα μου, ζημιά μου κάναν,
και αυτοί που προσπαθήσαν το καιρό τους χάναν
και αυτοί που πολλές συμβουλές μου δίναν·
βρεθήκαν δάσκαλοι μπροστά μου και μου είπαν,

πως αν δε τους ακούσω θα βρεθώ χαμένος,
μα αν κάνω ό,τι μου πουν θα είμαι ευτυχισμένος.
Γιατί είναι η ευκαιρία, λεει, στη ζωή μου
να πάω κόντρα στο μυαλό και στη ψυχή μου,

όπως εκείνοι έκαναν πολλές φορές
και πιάσανε τις ευκαιρίες τις τρελές.

Παιχνίδια Της Ψυχής

Κάνοντας βόλτα μια Τετάρτη βράδυ
απ’ έξω από ένα ίδρυμα εγώ περνούσα
κι ενώ τα `χε τυλίξει όλα το σκοτάδι
κι ενώ με απορία όλα τα κοιτούσα
ακούω μια φωνή, γυρνάω και βλέπω
ένα χέρι απλωμένο κάτι να ζητάει
δυο μάτια που μοιάζαν βιβλίο ανοιγμένο
δειλά να κοιτούν όποιον σταματάει
δεν ένιωθε το φόβο μ’ αυτούς που `ναι έξω
γιατί δε θυμότανε ακόμα πολλά
το φάρμακο βλέπεις κρατάει πολύ
για να περνάνε όλοι οι άλλοι καλά

Μυαλό που δε σκέφτεται εκείνα που πρέπει
για άλλους συμφέρει και σημαίνει πολλά
η μόνη όμως διαφορά μας φίλε είναι
αυτά εδώ τα ψηλά τα κάγκελα
η πόρτα όμως βλέπω είναι ανοιχτή
ένα βήμα αν κάνεις θα είσαι μαζί μας
ένα βήμα αν κάνω θα είμαι εκεί
όμως άλλοι ακόμα παίζουνε με την ψυχή μας
γι’ αυτό το βήμα το δικό σου αργεί
γι’ αυτό όλοι αυτοί κρατάνε έξω εμένα
κι όμως τα νιώθω όλα τόσο κοντά
σαν οι ψυχές να `χουνε γίνει απόψε όλες ένα
κι είναι σαν να νιώθω της καρδιάς σου τους ήχους
είναι σαν να θέλω να γκρεμίσω τους τοίχους
εκείνους που χτίσαν όλοι οι γνωστικοί
οι υπεύθυνοι του κράτους και οι δήθεν γιατροί
οι λεπτεπίλεπτοι βλάκες που με κόμπλεξ πολλά
το μόνο που θέλουνε να ζουν καλά
να γίνεται ο πόνος τού άλλου χαρά τους
να διώχνουν τα δύσκολα όλα από κοντά τους

Κι εκείνος δίπλα μου χωρίς να μιλάει
μου δίνει το χέρι του και με κοιτάει
μέσα στα μάτια και χαμογελάει
ειρωνικά το νιώθω σαν να ρωτάει
τι σημαίνει τρελός ή τι γνωστικός
τι σημαίνει μορφωμένος ή αμόρφωτος
τι να είναι η αγάπη και τι το μίσος
τι να είναι η σιγουριά και τι το ίσως
ποιο να είναι το σωστό και ποιο το λάθος
ποια να είναι η ανάγκη και ποιο το πάθος
ποιοι να παίζουν στο μυαλό μας παιχνίδια τρελά
ποιοι να νιώθουν άραγε καλά με όλα αυτά