Active Member : Blah-blasphemy 2 (2006)

Άβαταρ μέλους
EnterG
Site Admin
Δημοσιεύσεις: 278
Εγγραφή: Τετ Μάιος 29, 2013 9:02 pm
Επικοινωνία:

Active Member : Blah-blasphemy 2 (2006)

Δημοσίευσηαπό EnterG » Πέμ Μαρ 05, 2015 2:36 pm

Εικόνα

Blah-Blasphemy 2 2 versions 8ctagon 2006

Tracklist

Active Member Blah-Blasphemy (Code 12)
–Active Member Η Μπόχα Των Κάλπηδων
–Active Member Μη Με Κοιτάζεις Στα Μάτια
–Active Member Για Το Μέρωμα Της Μνήμης Μας
–Active Member Στο Τίποτα (Μέρος Προσβάσιμο)
–Active Member Παράξενη Βόλτα
–Active Member Σε Ποιο Κόσμο Γυρνάω
–Active Member Λάθος Παράδειγμα
–Active Member Πρεσβευτές Καλής Θελήσεως
–Active Member Σκιεράτσα
–Active Member Αμίλητο Νερό
–Active Member Χρέωσέ Τα Κι Αυτά Στη Φωτιά
–Active Member Ξεκάθαρα

Bonus Side
–B.D.Foxmoor* Ξεπεσμός
–Sadahzinia Σάββατο Και Κυριακή
–Flaco (5) Ξέρεις Γιατί
–Brak* Θα Σε Κάνω Να Με Δεις

phpBB [video]


Active Member Blah-Blasphemy (Code 12)
Πάνω απ' όλα η σιωπή δεν αντέχεται.
Όση αλήθεια και να τρως δε χωνεύεται,
πάντα φτάνει πιο νωρίς εκεί που πρέπει
κι ο φόβος την τυλίγει σαν χαρτί στην πίσω τσέπη.
Σε σας μιλάω που ξερνάτε ανθρωπίλα,
τη μουγγαμάρα σας ή του μπλα μπλα την ξεφτίλα
κι απευθύνομαι ξανά σ' αυτούς που ακούν (αν ακούν)
να σηκώσουν το βλέμμα και δουν (φως)
στο μισοσκόταδο που αφήνει χαραμάδα οργής·
να πολεμάς ρε -- άμα δεν ήμουν σαφής --
να πολεμάς και να μιλάς, αφού έτσι θα σ' αρέσει,
να τραγουδάς κι ας μην υπάρχει αυτί για να σ' αντέξει,
να γελάς -- πικρά πολύ τα γέλια --
να ονειρεύεσαι πάντα να σ' έχουν έννοια,
να φτύνεις, να ξερνάς, (να κερνάς) τ' αχώνευτα,
κράτα τ' απλά, τ' αληθινά και τ' αυτονόητα·
μίλα ν' ακούω όταν θα μπω στο μονοπάτι πέρα
κι άμα θα βρω τον τρόπο, θα βγω παραπέρα
για να κεράσω το τίποτα λαβωματιά θανάσιμη·
κώδικας δώδεκα Blah blasphemy.
Ματώθηκες απ' όλα τ' ανιστόρητα
και στάθηκες κοντά σ' όλα τα απαρηγόρητα,
πύρινη γλώσσα γίνε τώρα και λαβωματιά θανάσιμη
-- κώδικας δώδεκα, blah blasphemy
Στα συγκαλά σου, έλα, έχεις γερή κράση.
Τους τα 'χωνες στη φέξη, τώρα χώσ' τα και στη χάση·
σε καρτερούν οι αποκλεισμένοι οι προδομένοι κι οι άσημοι
-- κώδικας δώδεκα, blah blasphemy.

Δεν ταυτίστηκα, μόνο στα όμορφα ανοίχτηκα·
βρήκα τ' απίθανο, το ζω κι έτσι ορκίστηκα
μετά πως κάθε ανάσα που μετρά η φωνή μου,
δε θα προδώσω ούτε την εκδίκησή μου.
Άμα λασκάρει η συνείδησή τους, τρίζει,
πάντα το ψέμα τους παραφουσκώνει και τραυλίζει
σα μεθυσμένος και ευνούχος σωσίας,
παράλυτος πολίτης πράμα της μπουρζουαζίας
που το παίζει και προφήτης κάπου κάπου,
αναιμικιώρης, ξεπεσμένος, μη μου άπτου
που με σπασμένα γαλλικά και κοκκινίσματα
'μολογά του τίποτα αισχρά παντρολογήματα·
μα εγώ επιμένω να γράφω λόγια με ρίμα,
κράτα δυο ψίχουλα μόνο από ένα βλάσφημο ποίημα
και μπρος ξεκίνα για να σ' ακούσουν ξεκίνα,
έτσι κι αλλιώς για όλους μας έπεσε σύρμα.
Μα όσο κοντεύουν (να φτάσουν), άλλο τόσο μακραίνουν
με τυφλοσούρτη ούτε τα μισά δε μας κλέβουν
κι ό,τι είναι τώρα θα το πούμε χύμα, αρμάδα μάχιμη,
να επιβιώσουμε, λέμε, κι εμείς οι βλάσφημοι.


–Active Member Η Μπόχα Των Κάλπηδων
Οι καλλιτεχνάδες τώρα πια πιασμένοι όλοι αλά μπρατσέτα
σπάνε τα γαμησιάτικα και τα παχιά πακέτα
με χορηγούς, μανατζεραίους και γραφεία
μια ξεπεσμένη και χωρίς κώδικα μαφία.
Τροβαδούροι, έντεχνοι, σκυλάδες,
χιπχόπερς κι οι μεγάλοι μας ροκάδες,
τώρα πια με ίδια αισθητική κι αξία,
πολιτιστική εθνική κοινοπραξία.

Πρέπει να μάθεις να κρατάς την αναπνοή σου
και να ζεις με των κάλπηδων τη μπόχα.

Όχι, δε ξέπεσε απόψε ο τραγουδιάρης σου -
απλά το φόντο είναι άσπρο και φάνηκε καλύτερα·
έτσι ήταν πάντα, κι εσύ καυχιέσαι πως για χάρη σου
στερείται από τα όμορφα για όσους έρθουν ύστερα.
Και χαραμίζεις τα πενιχρά σου εφόδια σκέψης,
για να διπλάρεις ξέλυτος τη θλιβερή του ζήση,
μα απ' του υπονόμου την άχνα τί να κλέψεις
Άντε μια καβάτζα, τρεις μυτιές, κι ένα βρώμικο γαμήσι.
Λοιπόν, μακελεμένε ήρωα του τραγουδιού μου
μια στάλα κατράμι έριξες σ' ένα βαρέλι μέλι
να μαγαρίσεις τα όνειρα του αγέννητου αδερφού μου,
γι' αυτό με κόφτουν όσα λες κι ό,τι θα πεις με μέλλει.
Ντόρος να γίνεται οι μεγαλόστομοι δουλειά να έχουν,
χρειάζεται συνένοχους το ψέμα τους·
οι πυροβάτες όμως στα χαμοτόπια εδώ αντέχουν
να σβήνουν πάλι στη φωτιά το καμένο πέλμα τους.
Τρέχα από πίσω τους, λοιπόν, χειροκρότα σφύρα
η δήθεν λευτεριά τους μυρίζει κλεισούρα
σαν σύντομη ανάδυση από βαθύ κρατήρα
τώρα έχει κόντρα άνεμο, βγάλτη και κατούρα.
Και στην υγειά σου κι όλο να χαριεντίζεσαι
σαν ανήμπορος κλακαδόρος στη γιορτή τους
και σαν κουφάρι στον ήλιο να ξασπρίζεσαι
κι ό,τι σκαρφίζεσαι τροφή τους.

Ψάξε στ' αποκαϊδια, μα μη σε πάρει μάτι·
οι ηλίθιοι υπερασπίζουν τα λάθη τους με σθένος
και σαν τους μένουν τα ριμαγμένα αμανάτι
γέρνουν προς τα δω· συγνώμη, απόψε νιώθω ξένος.
Δεν ταιριάζουν τα χνώτα μας, δεν είμαι δημοπράτης
να πουλάω στην καλύτερη τιμή αυτό που δε μου ανήκει.
Είμαι αρνητής πυρόγλωσσος κι άφραχτος αντάρτης,
να λευτερώσω θέλω από τη μέγγενη μια νίκη.
Όσο εκείνοι που αγαπάς κερώνουν την ψυχή σου
και ράβουν σιγή στη φορεσιά τη roja,
πρέπει να μάθεις να κρατάς την αναπνοή σου
και να ζεις με των κάλπηδων τη μπόχα.

Πρέπει να μάθεις να κρατάς την αναπνοή σου
και να ζεις με των κάλπηδων τη μπόχα.


–Active Member Μη Με Κοιτάζεις Στα Μάτια
Βοή του ονείρου κι ανάπαυλα απ’ τον εφιάλτη,
έλα και στάλαξε μου στο μυαλό τ’ όμορφο κάτι
σαν αφημένη ευχή στον άνεμο μια νύχτα ξάστερη,
σαν σκαρί που γυαλώνει σε θλίψη άταιρη.
Νιώθω σαν έρμος καπετάνιος που ψάχνει με τα κιάλια
ενός γέρικου φανού τα μικρά σινιάλα.
Διαβολεμένη στιγμή σαν βυθισμένη σημαδούρα,
μα είμαι όλος βιάση γι’ αυτή την περπατούρα.
Γραπώνομαι απ’ τις λέξεις κι έχω ρυμούλκα το χαρτί,
στρογγυλοκάθομαι κατάχαμα δίπλα σ’ ένα γιατί
κι αρχίζω να μετράω χίλια τραγούδια ακονισμένα
που ήρθαν να κόψουν όλα τα μυγιασμένα.
Για σένα και για μένα νίκες ισχνές,
η ίδια μουντάδα κι ανεξαργύρωτο το χθες,
μα ο ίδιος θα ‘μουν όπου κι αν πήγαινα·
ένας ανίκανος να τραγουδάω τ’ ακίνδυνα·
ένας κόκκινος ήλιος που πριν τινάξω τα πέταλα,
θα μεριάσω να πεθάνω μ’ ό,τι έσφαλα,
μα μέχρι τότε θερισμένε να δειλιάζεις
και μες στα μάτια, μη με κοιτάζεις.

Μη με κοιτάζεις στα μάτια, να σκύβεις όπως παλιά όταν περνούσα.
Μη με κοιτάζεις στα μάτια, να γλύφεις εκεί που πριν κατουρούσα.
Μη με κοιτάζεις στα μάτια, να λιώνεις και προς το τέλος προχώρα.
Μη με κοιτάζεις στα μάτια, εκτός αν έφτασε η ώρα.

Αν φτάσει η ώρα κι απ’ το ψέμα ξεπεζέψεις
και ρημαγμένος βαλθείς να με γυρέψεις,
δε θα ‘μαι εκεί που σαπίζεις στα μισοσκότεινα,
θα ‘μαι στα όμορφα που κάποτε σου πρότεινα
ή εκεί που σπάνε της μνήμης τα κύματα
και μουσκεύουν τους καιρούς τα άμοιαστα κρίματα.
Απαίδευτε να σκιάζεσαι γιατί όσο κι αν πλανήθηκες,
ίσα που λύθηκες, στο ζήτησαν και γδύθηκες
οι ξώμαχοι, οι βουβοί κι οι χαλκεμένοι
με τα κυρτά κεφάλια οι καλοκουρδισμένοι
σε σύραν λίγο στην κορφή μ’ αγάπες έτοιμες
σαν κάμπια την αυγή σύγκορμος έτρεμες,
και να που έγινες σαν στα όνειρά σου πεταλούδα·
δε θα κρατήσει πολύ σου ‘παν τραγούδα.
Μέθα απ’ τη γύρη της ντροπής κι όσο γιορτάζεις,
μέσα στα μάτια μη με κοιτάζεις.


–Active Member Για Το Μέρωμα Της Μνήμης Μας
Βαρύς χειμώνας σε πλάτες γυρτές,
απέραντη σιγή ξανά σαν χτες ...
Κοπάσαν οι καιροί, δεν ακούω τη φωνή σας,
όσοι είναι νικητές είναι και ηττημένοι.

Το Low bap τραγουδάει τη σιγή σας
και παίρνουν εκδίκηση οι ξεγραμμένοι.

Είστε όλοι ανίκανοι λίγο να φτερακήσετε
για να ξεφύγετε απ' της λάσπης την έλξη,
σας απαντάω εγώ πριν με ρωτήσετε
για τα ατιμώρητα μόνο φωτιά ούτε μια λέξη.

Και να, επιτέλους φτάσαν οι βροντές,
να πνίξουν χαρές πλαστές.

Τί με κοιτάτε ρε ηλίθιοι δειλομακρεμένοι
Σας φασκιώσαμε με φόβο πριν τη φευγάλα
και μ' ό,τι πιο βρώμικο στεφανωμένοι
σύρατε μια ολόκληρη εποχή στην κρεμάλα.

Λιώσατε τις τύψεις και το μέλλον αρτύσατε,
φέρατε το τίποτα εδώ να γεράσει,
μα για το μέρωμα της μνήμης μας και για όσα βρομίσατε
απ' τα χέρια μας θα πάει όποιος ξεχειμωνιάσει.

Έτσι απλά για το μέρωμα της μνήμης μας και μόνο...


–Active Member Στο Τίποτα (Μέρος Προσβάσιμο)
Και να, αυτή η μαυρίλα που με ντύνει,
απόψε μήνυμα αισιόδοξο αφήνει·
ότι αφού γυάλισες πάτο πιο κάτω δεν έχει
να μη σ’ αγχώνει και το αύριο και σε τρέχει.
Grande finale λίγο πριν πέσει στο έργο αυλαία,
υποκλίσου στραβάδι με τη χεσμένη σκελέα,
τέλος με κεφαλαία, και της ντροπής το άγημα
σου αποδίδει τιμές για της ζωής το τράβηγμα
αναγνωρίζοντάς σου με περηφάνια και στόμφο
ότι ήσουν στον προθάλαμο για τον κακό σου ψόφο.
Είδες πολλά και πέρασες, ήσουνα νιος και γέρασες,
ό, τι ήξερες το ξέρασες, όλους τους ξεπέρασες.
Τι τυχερή που είναι η γενιά σου γλίτωσε τ’ αγγάρεμα,
ν’ αφήσει κάτι για μετά κι είναι στο κωλοβάρεμα,
στο κωλοδώσιμο και στο κωλοφτιάξιμο
και κατέληξε στο τίποτα μέρος προσβάσιμο.

Δεν πάει πιο κάτω, καημένε, δεν πάει·
μείνε μ’ αυτό της ντροπής το παράσημο.
Δεν πάει πιο κάτω, καημένε, δεν πάει·
είσαι στο τίποτα μέρος προσβάσιμο.

Ο δρόμος που σε πάει στους γκρεμούς και στ’ ανάθεμα
ξεκινάει από παντού και το δικό σου πάθημα
με γεια σου, κι άντε γεια σου τώρα.
Εκεί στο τίποτα κατέληξες με φόρα
ασυγκράτητη· γι’ αυτή την πρώτη σου κρυάδα
λες πως φταίει η μαργαρίτα σου η αμάδητη η ρημάδα,
κι αφού έτσι λες μπορεί και έτσι να ’ναι.
Ρίχτο στην τύχη κι από δω κι άλλοι πάνε.
Ο χρόνος έσπειρε στον δρόμο που ανέβαινες σαράκι,
εσύ κατάπινες τις αντιρρήσεις σου φαρμάκι
κι εγώ απ’ την άλλη σε κοιτάζω και με τρώει
που με αφέλεια μετράς τη σκιά σου για μπόι.
Κι έτσι σιγά σιγά με το καιρό ή και πιο γρήγορα
βρήκες κατήφορο και πήγες βουρ στα σίγουρα.
Μηδενικό σου φορέσαν παράσημο
κι αφού πατώνεις μέρος προσβάσιμο.

Δεν πάει πιο κάτω, καημένε, δεν πάει·
μείνε μ’ αυτό της ντροπής το παράσημο.
Δεν πάει πιο κάτω, καημένε, δεν πάει·
είσαι στο τίποτα μέρος προσβάσιμο.
Δεν πάει πιο κάτω, καημένε, δεν πάει·

μην περιμένεις το φώτο φίνις.
Έχεις χάσει, καημένε, και πάει…

Έψαχνες στο τίποτα να βρεις
κι όλα τ’ ανώφελα της γης είχες μαζί σου.
Ήθελες τον κόσμο να καταπιείς,

χωρίς τίποτα να δεις στη χώνεψή σου.
Έγινες ήρωας διαφανής
που κατάφερες να βρεις χαρά στον πάτο.
Μέχρι εδώ, καημένε, ήταν· δε πάει πιο κάτω.


–Active Member Παράξενη Βόλτα
Ήταν μια μέρα απ’ αυτές που μια στο τόσο
η ζωή με βάζει τις αμαρτίες μου να πληρώσω
και να πάω για μια δουλειά στο κέντρο της Αθήνας
και κάπου εκεί ανάμεσα καφέ και γκρίνιας
άρχισα από παντού γύρω να μαζεύω εικόνες
χωρίς ροή, σκηνοθεσία και κανόνες (όπως:)
υστερικοί μαλάκες οδηγοί στην Πειραιώς
και σαν να πήρα την Ψυτάλλεια μαζί μου είν’ ο ουρανός·
μπάτσοι σε πούλμαν στην Ομόνοια καρτέρι
να την πέφτουν σε πιτσιρίκες μέρα μεσημέρι·
να ψωνίζεται τραβέλι ξημερωμένο στο κέντρο
κάτω από ταμπέλα «πίτσα με το μέτρο»·

πωλητής σε δισκάδικο πιο πάνω απ’ την πλατεία
με μπλούζα «τη μουσική σκοτώνει η πελατεία»
και σε μια αφίσα ότι «η ζωή είναι παιχνίδι» από τη ΝΕΤ
το γαμημένο μου της ΕΡΤ ·
φασίστες και μπάχαλοι άλλη πικρή ιστορία
μαζεμένοι για την ίδια προς το γήπεδο πορεία·
πιο κάτω στο υπουργείο εργασίας και χαράς
μεταλλεργάτες απ’ το Πέραμα, καλός τσαμπουκάς·
και σε μια τράπεζα απέναντι από λύκειο υπό κατάληψη
ουρά οι καθηγητές για ανάληψη
και στο ταμείο ζωντανό είδα το φονιά του Τεμπονέρα
– εδώ μου χάλασε η μέρα.

Εκεί στο κέντρο μια παράξενη βόλτα
γεμάτη εικόνες κι αντιφάσεις.
Χάνεις το μέτρο, γίνεσαι πάλι όπως πρώτα
ή το βουλώνεις ή θες να ξεσπάσεις.
Και λακίζω αφού δεν ήξερα ας ρώταγα
Θα μπορούσα να κάτσω στ’ αυγά μου
Σας τη χαρίζω σ’ αυτή τη τρέλα δε χώραγα
φεύγω και τώρα σειρά μου…

Πήρα ένα ταξί δίπλα απ’ την γιάφκα στη Δαμάρεως
κι έφτασα στο κέντρο μέσω Πεδίου Άρεως.
Στο Σύνταγμα είχε γλέντι χωρίς βεγγαλικά,
μοιράζαν στους δασκάλους (τα ΜΑΤ) κλωτσές και χημικά·
σκυλοπόπ σουξεδάκια από ενός γραφείου τα ηχεία
αριστερού υποψηφίου για τη δημαρχεία·
ξέπλυμα ψήφου μπλε, κόκκινοι και πράσινοι κόκκοι
δημοκρατία σε Grand Cherokee.
Δίπλα ένα βαν καμένο, από κανάλι,
έγινε στάχτη από μολότοφ σε κοκακόλας μπουκάλι·
στο Ζάππειο εν ώρα δεξιώσεως ρουτίνας
ξεκινούσε κάποιος άνεργος απεργία πείνας.
Κι εγώ για να γλιτώσω τα δρώμενα του σπαραγμού,
βρέθηκα άθελά μου στο χείλος της Ερμού
όπου δυο μοντέλες ανορεξικές σαν τη κατάρα
μαλλιοτραβιούνται για ένα μπολερό από το Zara.
Εδώ ο κόσμος καίγεται το υπόλοιπο δε λέγεται

θέλει τον κολαούζο του το χωριό, μου φαίνεται.

Και πριν μας βγάλεις τ’ όνομα βγάλε μας το μάτι
είναι εξίσου με τ’ άλλα σοβαρό το κομμάτι.

Εκεί στο κέντρο μια παράξενη βόλτα
γεμάτη εικόνες κι αντιφάσεις.
Χάνεις το μέτρο, γίνεσαι πάλι όπως πρώτα·
ή το βουλώνεις ή θες να ξεσπάσεις.
Και λακίζω, αφού δεν ήξερα ας ρώταγα.
Θα μπορούσα να κάτσω στ’ αυγά μου.
Σας τη χαρίζω, σ’ αυτήν τη τρέλα δε χώραγα
φεύγω, κι ας είναι εδώ η γειτονιά μου.


–Active Member Σε Ποιο Κόσμο Γυρνάω
Είναι κάποιες φορές που σε οδηγεί το μολύβι
στο γεμάτο από στίχους του μυαλού σου καλύβι
κι άθελα σου γραπώνεσαι απ' τις θύμησες
να βρεις κάπου το δίκιο για όσα μίλησες,
με το ρίγος το παλιό να σε σφιχταγκαλιάζει
σα τις άυπνες νύχτες που η σιωπή σε δικάζει,
με τα ίδια κόκκινα μάτια και το στόμα στεγνό,
με το ίδιο πείσμα και το ίδιο τσαγανό,
το ίδιο ατημέλητα, απλά και βιαστικά,
το ίδιο βλάσφημα και το ίδιο ειρωνικά
κι από τότε που τα λες σ' αυτό το μαραφέτι
άλλοι σε λένε ποιητή, παραμυθά ή ψεύτη
μες στο πρόγραμμα είναι όλα αυτά, δε γλίτωσαν άλλοι κι άλλοι
η ιστορία έτσι κι αλλιώς γράφεται για να προσβάλλει
τ' απέραντα, τα σπουδαία και τ' ασίγαστα,
μα εσύ νοιάσου γι' αυτά, μάθε και μοίραστα.
Εγώ έχω τόσα στο μυαλό μου για να φρεσκάρω
στ' όμορφο μέρος αυτό που πάλι σουλατσάρω.
Nα 'ρχόταν δίπλα μου ένα χαρτί να μέριαζε
μ' ένα ρεφρέν παλιό που θα μου ταίριαζε

Κι αυτό που βρήκα είναι από αυτά που αγαπάς,
πάμε παρέα να σε ρωτάω και ν' απαντάς
Πες μου ποιόν κόσμο, (βρήκα ένα κόσμο)
πες μου ποια αγάπη (μια μεγάλη αγάπη)
πες μου ποιο φόβο, ποια ντροπή (στα κρυφά τραγουδάω)
ποιόν εφιάλτη (γυρεύω να 'ρθει)
ποια όμορφη νύχτα (μια σαν κι αυτή)
ποια λόγια, ποια άχρηστη ευχή (πάνω μου πάλι μαζεύω)

Ποιόν εφιάλτη ικετεύω να 'ρθει κουρασμένος,
με ποια πανέμορφη νύχτα είμαι για πάντα δεμένος,
σε ποια κρύβομαι άχρηστη ευχή, έτσι για γούρι,
ποια λόγια πάλι μαζεύω στης ψυχής μου το αχούρι
ποιόν ξένο φόβο πάλι με τόση αγάπη παντρεύω
με ποια ντροπή ξεχασμένη στα κρυφά θεριεύω
Μ' απ' όσα έγραψα τα πιο σπουδαία θύμισέ μου
σε ποιον πανέμορφο κόσμο γυρνάω, απάντησέ μου

Πες μου ποιόν κόσμο, (βρήκα ένα κόσμο)
πες μου ποια αγάπη (μια μεγάλη αγάπη)
πες μου ποιο φόβο, ποια ντροπή (στα κρυφά τραγουδάω)
ποιόν εφιάλτη (γυρεύω να 'ρθει)
ποια όμορφη νύχτα (μια σαν κι αυτή)
ποια λόγια, ποια άχρηστη ευχή (πάνω μου πάλι μαζεύω)


–Active Member Λάθος Παράδειγμα
Πώς να ζωγραφίσεις ένα χαμόγελο
με δυο δάκρυα παρέα στον καθρέφτη

αν χολοσκάς για της νίκης το ανώφελο
κι αν πάλι τ' αύριο σε δικάσει σα ψεύτη

Πως ν' απλώσεις στο σκοτάδι το χέρι σου
για να σώσεις ένα φως που τρεμοσβήνει

αν στις χούφτες σου μέσα κρατάς τ' αστέρι σου
φυλακισμένο, κι απαιτείς κι ευγνωμοσύνη

Πως ν' αγγίξεις στη βροχή το πρόσωπό σου
και να γείρεις προς τα πίσω λίγο το κεφάλι
αν δε γνωρίζεις προς τα πού είναι ο ουρανός σου
και κουλουριάζεσαι να φύγει η ζάλη
Πώς να σταθείς φάτσα στον άνεμο κι ακίνητος
να του διηγηθείς κάτι απ' τη μοναξιά σου
Αν δεν έχεις καινούρια μυστικά μείνε αμίλητος,
ξέρει τα πάντα για την αφεντιά σου.

Πώς να κρατήσεις απ' τη θάλασσα αλμύρα
και να μάθεις να καλώνεις τον καιρό σου
αν ζητάς σα κολασμένος απ' τη μοίρα
χωρίς ανάσα να σε πάει στον βυθό σου

Πώς να νιώσεις κάποιους στίχους και νοήματα
και ν' απαιτήσεις χώρο μακριά απ' τα δαμασμένα
αν δε φιλιώνεις μ' απαρνημένους και με θύματα
κι έχεις παράδειγμα εμένα

Πώς ν' αντέξεις ταξίδι ολάκερο αν σε τρομάζει το μικρό αυτό λιμάνι
Πώς να περιγράψεις το άπειρο αν το σήμερα μόνο σου φτάνει
Πώς να κυνηγήσεις χίμαιρες αν δε γνωρίζεις τ' αφανισμένα
Και πώς να φιλιώσεις με σκέψεις ανήμερες αν έχεις παράδειγμα εμένα

Πώς ν' ανταμώσεις επιτέλους με του ονείρου σου
τον πιο συχνό κι αγαπημένο επισκέπτη
αν πάντα άδικα χρεώνεις του ίσκιου σου
ό,τι κακό μπροστά στο διάβα σου πέφτει

Πώς να μερώσει η μνήμη σου η δόλια
και να σφαλίσει στα βάθια σου όλα τ' άσχημα,

αν της χαράς πιάνουνε μέσα σου τα μπόλια
και με ξένα καρφιτσώνεσαι παράσημα

Πώς να σ' ακούσουν όταν μιλάς δήθεν με οργή
και με κατηγόριες τα δίκια κυνηγάς

Αν δεν άγγιξες ποτέ σου νοτισμένη γη
παραμένεις αγέννητος φυγάς.

Πώς ν' αντέξεις το πρώτο κλάμα ενός παιδιού
κι ενός λεβέντη γέροντα τη στερνή ματιά
αν για το τέλος βιάζεσαι αυτού του τραγουδιού
κι αν με τη στάχτη του σκεπάζεις τη φωτιά

Πώς να το πας ξεχωριστά αν τα κρυμμένα δε βρεις νοήματα

Πώς να τα κάνεις όλα αυτά αν έχεις τα λάθος παραδείγματα


–Active Member Πρεσβευτές Καλής Θελήσεως
Γαμημένο στρες δε με νικάς, θα βρω τρόπο ν’ αρχίσω
την περπατούρα μέσα μου και να παραμερίσω
τις φροντίδες και την αραχνένια εικόνα τους,
κάτι θα μου ’μείνε άθικτο να φτύσω μπρος στα πόδια τους.
Χωρίς σεβασμό στις λέξεις που αρματώνω
θα αρχίσω τις βλαστήμιες σε κείνους που χρεώνω
ξέπλυμα ψυχής, πειράματα, ζωής νοθεία,
μού φταίνε όλα απόψε και τα γήινα και τα θεία·
γιατί κάποια αδέρφια μου απ’ άλλη μάνα και πατέρα
παλεύουν να ζήσουν κάπου έστω μια όμορφη μέρα
κι αυτοί που το χάρο πατρονάρουν είναι οι φωστήρες,
πουλάνε ελπίδα, γι’ αυτό γαμώ όλους τους σωτήρες·
κάθε χολιγουντιανή υστερική πουτάνα
που τραβάει στην Αφρική για να το παίξει μάνα,
κάθε γαμημένη φαρμακοβιομηχανία
που στέλνει όσα εκπίπτουν μόνο απ’ τη φορολογία,
κάθε λινάτσα καλλιτέχνη που τραγουδά θλιμμένος
για τον τρίτο κόσμο κι είναι συγκλονισμένος,
κάθε τηλεοπτική δήθεν φιλανθρωπία
εγώ είμαι από άλλη πιο απόμακρη ουτοπία
κάθε μεταλλαγμένο σπόρο που βάζετε στη γη
με τη δικαιολογία ότι δεν αρκεί η τροφή,
κάθε λόμπι σας βιοτεχνολογικό,
κάθε βοήθεια απ’ τον πανάγαθο θεό,
κάθε οργανισμό και κάθε ιεραποστολή,
κάθε ειρηνοποιό μπάσταρδο με στολή,
όλους τους περαστικούς δημοσιογράφους
που ξεθάβουν την αλήθεια ανοίγοντας τάφους.
Τους γαμώ όλους σήμερα, μα που θα πάει θα ησυχάσω,
το ίδιο καλό παιδί είμαι κι εγώ και θα ξεχάσω,
θα γυρίσω στα όμορφα, τα ποιήματά μου,
εκεί που καλώνει το μυαλό και η καρδιά μου
να νιώσουν άνετοι κι όσοι δε με θέλουν βλάσφημο,
τί ασχολούμαι με του κόσμου κάθε άσχημο.
Υπάρχουν άλλοι επαγγελματίες εκ πεποιθήσεως,
οι πρεσβευτές καλής θελήσεως.


–Active Member Σκιεράτσα
Κοίτα πίσω απ’ την ομίχλη ένα νιόβγαλτο φως,
σα του βοριά τη γρήγορη μοιάζει περπατησιά,
έρχεται προς το μέρος σου και γίνηκες χλωμός
κι έχεις στο στόμα της ντροπής την αγευσιά.
Που ’ναι της γλώσσας σου τώρα τα περισσέματα
Ο φόβος μάλλον πιρουνιάζει τη ραχοκοκαλιά σου
με ρεύματα αστρόφερτα απ’ τα ονειροπαντρέματα
κι άντε βρες τα ψέματα που θα σταθούν μεριά σου.
Αυτό που ξεμυτίζει με φιδωτούς ελιγμούς
μοιάζει μ’ αταίριαστο καλό σε διαβόλου κάλτσα
ή κακορίζικο σκαρί με κέρινους αρμούς·
μα στάσου, φάνηκε καλά είναι μια σκιεράτσα.
Κι αν είναι ό,τι φαντάζομαι ή μάλλον ό,τι ελπίζω
σ’ αυτούς δε βλέπω να περνάν τα υποτακτικά σου.
Άρχισε να τραγουδάς το «μάνα εγώ λακίζω»
ή πάρε το ισκάρι σου και στα καθήκοντά σου.
Μόλις θα ρίξουν άγκυρα, αρχίζει κι η ρομάντζα,
θα σου ξηγήσουν τ’ όνειρο με λόγια φεγγαρίσια
γι’ αυτό όταν πιάσουνε γιαλό, έμπα στη βαρκάντζα
και τράβα κατά πέλαγος προς το σκοτάδι ίσια.
Τους ξέρω αυτούς, τους συντροφεύει, λένε, η λευτεριά
κι είναι ντυμένοι με της νυχτιάς το χρώμα,
έρχονται όταν η φωτιά τους καλεί απ’ τη στεριά
και φεύγουν πάλι πριν να λιαστεί το χώμα.
Λένε πως αν τα μάτια τους είναι κοκκινισμένα
ψάχνουνε τα προδοτικά σε λάκκους και γκρεμίσματα,
μα αν είν’ τα μάτια τους υγρά και μερωμένα,
φέρνουνε όλου τ’ ουρανού τ’ αντιφεγγίσματα.
Κρύβονται σε βαλτόνερα και σε βουνά σκαμμένα,
δεν είναι απλοί θαλασσινοί μα ούτε βουνίσια ράτσα,
για σκέψου ωραία που θα ‘τανε να παίρνανε και μένα
στη μόνη που απέμεινε του ονείρου σκιεράτσα.

Πίσω απ’ την ομίχλη κι από βουνά σκαμμένα
αδέρφια μου και φίλοι πάρτε με και μένα.
Θέλω να κουρσεύω με της φωτιάς τη ράτσα
όλα όσα γυρεύω με μια σκιεράτσα.
Υπάρχουν κι άλλες ιστορίες σαν το κύμα ανταριασμένες
που μιλάν για κάποιον καπετάνιο μαγεμένο
που γράφει μ’ αίμα στα πανιά ρίμες χαραμισμένες
και της στεριάς τον έχουν οι σοφοί επικηρυγμένο.
Κάποιοι λένε ότι κρατάει από του κέδρου τα μέρη
κι ότι από έβενο φτιάχνει λαβές για τα μασάτια,
το θάνατο πως έχει κεντημένο στο ένα χέρι
και στ’ άλλο έναν μάγο με πύρινα μάτια.
Και για μια αρχόντισσα λένε που για μαλλιά έχει ρίζες
από λουλούδια της φωτιάς, και χέρια κοχυλένια
που τραγουδάει στα σύννεφα και φτιάχνει μέρες γκρίζες
για ένα σκιάχτρο στη στεριά με χέρια αχυρένια.
Φτιάχνει, λένε, από τη θάλασσα νερό να πιουν δροσάτο
κι άμα θελήσει προχωράει του ήλιου το ρολόι,
γνωρίζει απ’ έξω το βυθό κι όταν κοιτάζει κάτω
κάθε δελφίνι γίνεται με το σκαρί ένα μπόι.
Υπάρχουν κι άλλοι που σέρνουν μύθους χίλιους,
μα όλοι μοιάζουνε σαν απ’ την ίδια μάνα,
κεντάν στα μπράτσα τους φωτιές με κόχες κι ήλιους
και ούτε που νοιάζονται για του χάρου τη δαγκάνα.
Κι αν πεθάνει κανείς, γεννιούνται αμέσως τρεις,
γι’ αυτό πολυλογά με την κατσούφα φάτσα,
αν τη γλιτώσεις από δω κάπου πιο πέρα θα τη βρεις
τη μοίρα σου δεμένη πλώρα στη σκιεράτσα.


–Active Member Αμίλητο Νερό
Ήπια τ’ αμίλητο νερό
να ξεδιψάσω να χαρώ
κι άμα μπορώ να μη σας πω
για όσα γραμμένα στο βυθό βρήκα …
βρήκα και μπερδεμένα φύκια, μια πνιγμένη αλήθεια
και μια νεράιδα αθάνατη που ολάκερη την ήπια.
Κοίτα, δεν είναι απλό το θέμα ούτε είναι παραμύθι·
θα τα πάρει το ποτάμι άμα θα μείνουν στίχοι.
Τύχη δεν έχει μεγάλη το θέμα, αφού έχει μπει στ’ αυλάκι,
παλιά ήταν σύννεφο, βροχή, τώρα νερό νεράκι
που ανηφορίζει το χώμα σ’ όποιου πληρώνει το στόμα
ένα πετρέλαιο για τη δίψα δίχως χρώμα.
Μας το χουν κάνει γαργάρα γουλιά και μόκο
αν ξεπεράσεις τα λίτρα, ζητάνε τόκο στον τόκο,
με μετρήσεις για τα λάθη της φύσης σε ποσοστά

φιλανθρωπούν, προειδοποιούν και φλυαρούν σχετικά
πως το νερό μας τελειώνει κι έτσι το μέλλον ματώνει.

Μόνο αν πληρώνεις κάτι, λέει, το εκτιμάς· πάει και σώνει!
Γι’ αυτό, εμπόροι και τεχνοκράτες έχουν λύση:
αίμα από τη βρύση θα κυλήσει.

Ήπια τ’ αμίλητο νερό
μια εσύ και μια εγώ (ήπια κι εγώ…)
χόρεψα της βροχής χορό (και στον καιρό…)
και τα φορτώνω στον καιρό (όλα τα φορτώνω)

Κερνάν τ’ αμίλητο νερό
που δεν μπορώ να μη το πιω,
θα ‘ναι της δίψας μου γραφτό
αν σε μια κουταλιά πνιγώ (τίποτα δε σώνω)

Κερνάν τ’ αμίλητο νερό σε μπάνικο μπουκάλι
εμφιαλωμένο το μέλλον μας χωρά σε φιάλη
κι είναι κομπίνα μεγάλη, ας μη το λέμε ανοιχτά,
ψιλά τα γράμματα, μα κάνει καλό στα νεφρά.
Είν’ το φετίχ του αθλητή και κάθε καταναλωτή,
για αδυνάτισμα fitness και με τη μόδα ασορτί,
προλαμβάνει ρυτίδες, τσεκαρισμένο.

Κάτι θα ξέρουν κι οι παπάδες το πουλάν αγιασμένο.
Στο μεταξύ, το κάθε τι ώσπου να μπει στο ράφι
πρέπει απ’ τ’ αμίλητο νερό τόνοι να πάνε στράφι.
Για κάθε αμάξι, κάθε μικροτσίπ, κάθε μπλουζάκι,
χρειάστηκε όλο το νερό απ’ το Ζαγόρι ως το Λουτράκι.
Παραπέρα, στου τρίτου κόσμου τ’ άδειο σκουτέλι
εκεί που ζουν και της δικιάς μας δίψας οι αγγέλοι,
επικαλούνται μόνιμα την ξηρασία·
λεηλασία, των πλουσίων ευαισθησία.


–Active Member Χρέωσέ Τα Κι Αυτά Στη Φωτιά
Τον τελευταίο καιρό δεν ακούω και τρομάζω

να λένε όσοι φύγαν από δω πως το κουράζω

κι ότι πεισμώνω μ αυτά που κι αυτοί αγαπούσαν
μ όλα αυτά τα μακρινά και τα παλιά που συναντούσαν,
και μιλούσαν, γερνούσαν πάνω σ αυτά που περπατούσαν πετούσαν
κι όλο ξεχνούσαν από το τίποτα ζητούσαν
να παν στα σίγουρα όπως θέλει η εποχή,
εγώ όμως πλάι μου σέρνω πυρωμένη ευχή
πάντα να στέκομαι μπροστά απ τη μιλιά μου
και στη φωτιά να γεννιούνται τα όνειρά τα μικρά μου·
κοντά μου τα γέρνει ο χρόνος θλιμμένα
και χωμένα να μένουν με τη γη αδελφωμένα.
Σ αυτόν τον κόσμο με τα χίλια δυο ονόματα

όπου ανάβουν οι φωτιές, σβήνουνε χρώματα
και δεν αντέχει η αλήθεια ούτε παίρνει μυρωδιά
να γιατρέψει το ψέμα σα λαβωμένη καρδιά

γι αυτό η ευχή μου πυρώνει στου καιρού τα φερσίματα
και ξεταιριάζει απ τα διαβολοσκορπίσματα
έχει περίσσεμα μου χρέωσε μου κι αυτά
τα ονείρατα όπως και τ άλλα στη φωτιά.

Να άλλη μια ευχή που χαράμι δεν πήγε

κι αφού γουστάρεις μάζεψέ τα και μείνε

μάς περισσέψαν τα όνειρά μου σκιά μου

χρέωσέ τα κι αυτά δεν είναι δικά μου.



Άλλη μια ευχή που έχει μια ρίζα σαν κι αυτή της πεθυμιάς,

γι αυτό δε σκιάζομαι καθόλου να τη ζήσω μονομιάς,

γι αυτό και δεν την χάνω σα μικρό σινιάλο,

την μαζεύω για όταν πάω σε ταξίδι μεγάλο
ή για την πρώτη χαρά, τα πρωτοτόκια
εκεί γητεύουν τ αγρίμια και τα ζώνουν με ξόρκια.
εκεί μετράω κάθε στάλα στης ζωής την καράφα
τις αρχές μου, την πιο μεγάλη μου γκάφα,

τον παλιότερο στο διάβα μου βραχνά

που δεν κόβεται γιατί ανταμώνω όλους αυτούς συχνά

που μου λένε το κουράζω και μη συνεχίσω,

τζάμπα χρόνια, μπρος Hip Hop, Hip Hop και πίσω.

Καίγομαι, λοιπόν, έχω φωτιά στο σώμα

κι όσοι κάνουν πως δεν καταλάβανε ακόμα,

είναι που έχουν πάρε δώσε στα κρυφά με τη σκιά τους,

μήπως και ζωντανέψουν στο φως τα σχέδιά τους.

Γεια χαρά τους, εγώ κυλάω σε πύρινη φλέβα

κι αν δε φοβάσαι τις φλόγες, βρες το χώρο σου, ανέβα

στα όνειρα που περισσέψαν ρίξε μια ματιά

και χρέωσέ τα κι αυτά στη φωτιά.


–Active Member Ξεκάθαρα
U gotta be good 2 me
I'm gonna be good 2 u


Bonus Side
–B.D.Foxmoor* Ξεπεσμός
Ποτέ δε γειτονέψαμε, χώρια παλέψαμε.
Τα ίδια δε γυρέψαμε, λίγοι αντέξαμε.
Δεν έπαψα να καίγομαι - πόσο το χαίρομαι.
Είμαι low bap και φαίνομαι, δεν υποφέρομαι.
Δρόμε μου αμίλητε, τοπίο μου αγέραστο,
όνειρο απείραχτο, πιοτό μου ακέραστο,
αταίριαστό εγώ μου, μεγάλε ανήφορε,
λεπίδα στομωμένη, τσαμπουκά μου ασύμφορε
σταμάτα το πέταγμα, δεν είσαι γεράκι.
Γύρισε μέσα μου εσύ, δεν κρατάς από τζάκι.
Ξέρεις τον τρόπο, ξέρεις, κι εσύ μοναξιά μου
στεγνώνεις πάνω μου μοναδική αλλαξιά μου,
ταμπουρωμένη στου ήλιου τα ξεχύματα,
μετράς τις μέρες αργά, μετράς τα βήματα.
Στ' ονειροδιάβα μου φυλάς τα νότα και το νου μου
και το ψέμα του εχθρού μου κάνεις θήκη του σπαθιού μου.
Κι όσοι ψυχομαχούν, δε βρίσκουν να διαλέγουν
κι όσοι έφτασαν παινεύοντας, κατηγορώντας φεύγουν
σα γυμνοσάλιαγκες στη λάσπη κι εγώ χαίρομαι,
δεν υποφέρομαι - είμαι low bap και φαίνομαι.
Ποτέ δε γειτονέψαμε, χώρια παλέψαμε -- από τους χορτασμένους.
Τα ίδια δε γυρέψαμε, λίγοι αντέξαμε -- καημό στους πικραμένους.
Δεν έπαψα να καίγομαι, πόσο το χαίρομαι -- μακριά απ' τους ξεπεσμένους.
Είμαι low bap και φαίνομαι, δεν υποφέρομαι.
Καλομελέτα, καίγεται, βαράει η ντροπή κανόνι,
ντυμένη στα βελούδα της και μ' ύφος που θαμπώνει.
Αμαχητί παρέδωσε όλα τα φισεκλίκια
κι απ' τον εξώστη κλαψουρίζουνε φτυσμένα πιτσιρίκια.
Πιο κάτω οι μωρόπιστοι τρέμουν μπουζουριασμένοι.
Ψάχνουν τα λόγια οι αρχηγοί με τη βλακεία ζωσμένοι.
Μα το δέντρο ό,τι κι αν γίνει στη ρίζα του υπακούει
και 'γω που πάντα είμαι εδώ - τι άσχημο χούι!
Για την αφόρητη σιωπή ξέρεις τι φταίει,
Ρε, συ ούτε ένα αρσενικό - χιλιάδες νοματαίοι.
Ρε όλοι φιμωμένοι, δεμένοι και σκισμένοι
και ξεσπούν απάνω τους οι πολυκαιρισμένοι.
Μη σκιάζεσαι, ποτέ δε γειτονέψαμε,
μη ντρέπεσαι ποτέ, τα ίδια δε γυρέψαμε.
Πέρασες ξυστά κι απ' την αλήθεια κι απ' το ψέμα
κι απ' την αρχή καμάρωνες προτού να δεις το τέρμα.
Ξεφούρνιζες βλαστήμιες σε κλεμμένα ταψιά
και πάντα έτρωγες κρυφά απ' αλλουνού τη χαψιά.
Πέντε λεπτά ανάταση, βουή και λίγος σάλος.
Ο μέρμηγκας στην τρύπα του είναι άρχοντας μεγάλος.
Ρε, πόσο σε ζηλεύουνε όλοι οι ξεπαστρεμένοι.
Μπαίνουν στεγνοί στα πράγματα και βγαίνουν μουσκεμένοι.
Ψελλίζουν και τρεκλίζουνε για τη ζωή τη σκρόφα
που νοιάζεται για κείνους που είναι από άλλη στόφα.
Και που 'σαι, αυτό το λυσσασμένο στόμα
όσα έλεγε για σένα εχθές, θα λέει για χρόνια ακόμα,
περαμιώτικα, έτσι, χωρίς ίχνος σεβασμού
για όσους χαρίστηκαν του ξεπεσμού.


–Sadahzinia Σάββατο Και Κυριακή
Δευτέρα – τσαγκαροδευτέρα
Τρίτη μου το βγάλαν απ’ τη μύτη
Τετάρτη τ’ αφεντικό μ’ έχει στο μάτι
Πέμπτη και Παρασκευή θα μου καεί η συσκευή
όμως τώρα δώσε …

Σάββατο και Κυριακή, στη χώρα του μαλάκα γουστάρουμε όλοι.
Σάββατο και Κυριακή γεμίζουν οι κερκίδες γιορτή και σκόλη.
Σάββατο και Κυριακή, τα trendy μας τα νιάτα τα μαστουρωμένα.
Σάββατο και Κυριακή, αγωνίζονται για του ραγιά τα κεκτημένα.

Viva – Revolution!
Είναι η μέρα που κουρεύουμε λιγάκι το γκαζόν
και στη διαπασών γυρνάνε οι κάγκουρες στους δρόμους
ν’ αντισταθούν στους άδικους τους νόμους.
Ήρθε η μέρα που ξεσκάμε με το αζημίωτο,
φροντίζουμε το νόημα να μείνει αναλλοίωτο.
Σε πολύχρωμα χωριά με σινεμάδες,
προβληματίζονται ζευγάρια, πιτσιρίκια και μανάδες,
για το μέλλον κι έχουν μότο “όταν ξεδίνεις,
κάνε κατάληψη σε λούνα παρκ αδρεναλίνης,
κάντο με μέθοδο κι αργά, μη το πας φιρί φιρί,
σαν κουραστείς πιες κι ένα ούζο στου Ψυρρή”.
Ή κάνε αντίσταση μεσ’ τα λαδάδικα,
“stop the war” απ’ τα χοροπηδάδικα.
Αδέρφια μας, εργάτες ενωθείτε!
μεσ’ τα σκυλάδικα καλά ταμπουρωθείτε
κι ίσως κάποια Κυριακή συννεφιασμένη
να ψηφίσουμε αλλαγή όλοι οι αδικημένοι,
να φωνάξουμε “Mπάτσοι, γουρούνια, έξω από τη Μύκονο”
Σκάστο ρε συ, τώρα έχει ημίχρονο.
Σαββατοκύριακο στη χώρα που εξάγει μπάζα.
Πολιτισμός tabula rasa.
Χωρίς προσχήματα στου Παλαμά τη γενέτειρα
ναυτάκια από το Ρούσβελτ πηδούν κρυφά στη Κέρκυρα,
και χουλιγκάνια πωρωμένα, προεδροταϊσμένα,
μετά απ’ τα ντου κλαίνε μπαταρισμένα.
Δουλοπάροικοι άντε ξετινάξτε τις κάρτες σας,
τα κρίματά μας πάρτε όλοι στις πλάτες σας.
Αγιάστε μας με λιβάνια σαν σκηνώματα,
μήπως σώσετε τα αμαρτωλά μας σώματα,
σα κι εκείνους που πεθάνανε γι’ αυτή τη χώρα τη ρημάδα,
για ν’ αρμέγουν τα παιδιά σας την Κλάρα τη γελάδα,
Ή να λιώνουν στα internet café.
Τι ωραία που στολίζουνε το κυριακάτικο μπουφέ!
Κόλακες διπλοτάκουνοι απ’ τις φιδοφωλιές
σου πουλάν μ’ άτοκες δόσεις αγκαλιές.
Κι εσύ άλλο που δε θες τα πας αμάσητα,
και από τις ονειρώξεις σου μαζεύεις τα παράσιτα,
φαντασιώνεσαι την δημοκρατία νοσοκόμα
που το θερμόμετρο σου βάζει γλυκά στο στόμα.
Μικρέ μου γείτονα, καλοζωισμένε,
η Δευτέρα είναι ο εφιάλτης σου καημένε,
γι’ αυτό απόψε οι δευτεράτζες σου λένε τις ειδήσεις,
να μοιάζει happy end κι όμορφα να ξυπνήσεις.


–Flaco (5) Ξέρεις Γιατί
Μας αδειάσαν οι δειλoί τη γωνιά ξέρεις γιατί.
Ψέμα με βαφτίζεις φονιά ξέρεις γιατί.
Κάποιοι στέκονται μακριά απ’ τη φωτιά και ξέρεις γιατί.
Γι’ αυτό σου λέω, τώρα πια είναι όλα όμορφα.

Κάνε ένα διάλειμμα απ’ τα όμορφα
να κάνεις μια μελέτη μια απογραφή.
Έτσι για πλάκα να δεις τι απογίναν όσοι φύγανε.
Περίλαβέ τους πατόκορφα,
μη μπερδευτείς που αλλάξαν μορφή,
ψάξε θα τους βρεις σ’ εκείνα που βρίζανε.
Άλλοι στην κόκα κι άλλοι στην πρέζα,
άλλοι στο Mad ringtones και κλιπάκια,
άλλοι μέσα στα σκυλάδικα στο γέλιο να κλάνεις.
Άλλοι trendy γαμπροί όλο λέζα,
άλλοι ζευγαρώνουν με τα πουστράκια.
Ψάξε για πλάκα αν και τίποτα δε χάνεις.

Μας αδειάσαν οι δειλoί τη γωνιά ξέρεις γιατί.
Ψέμα με βαφτίζεις φονιά ξέρεις γιατί.
Κάποιοι στέκονται μακριά απ’ τη φωτιά και ξέρεις γιατί.
Γι’ αυτό σου λέω, τώρα πια είναι όλα όμορφα

Μη το κρατήσεις πολύ, θ’ αρρωστήσεις
κι έχουμε τόσο ωραία να σκαρώσουμε·

αυτοί ζούνε μακριά απ’ το Low Bap τα όνειρά τους.
Ποτέ ξανά γι’ αυτούς μη ρωτήσεις,
κάναμε αμάν για να γλιτώσουμε.
Ας κάτσουν φρόνιμα εκεί να κλωσάνε τα αυγά τους.


–Brak* Θα Σε Κάνω Να Με Δεις
Κάπου στη μέση της γιορτής
με μια μάσκα και φωτιά
θα σε κάνω να με δεις
και να ντραπείς
Βρες μια αλήθεια να κρυφτείς
κοίτα ντύθηκα ψευτιά
για να σε κάνω να με δεις,
πριν να χαθείς

Κάπου εδώ στη μέση της γιορτής
θα σε κάνω να με δεις πριν
πριν να χαθείς, μη κρυφτείς,
ακόμα και αν ντραπείς
καλό μεγάλο και μοναχοπαίδι τρύπιο της σιωπής
Τι; τι να μας πεις ρε βλάκα εγώ διάλεξα που φόρεσα τη μάσκα;
Για να με δεις να μη ξέρεις και να ντρέπεσαι, να σέρνεσαι και να καίγεσαι,
με τα ρούχα σου να τρώγεσαι να κλαίγεσαι να είσαι γιατί φαίνεσαι
προδότης να λέγεσαι τα πάντα να δέχεσαι εσύ ο πικραμένος,
γονυπετής προσκυνημένος,
τέρμα, όσα ξέρατε τέρμα
έκανε χίλιες στροφές έκατσε όρθιο το κέρμα,
ψέμα, η αλήθεια σου `μοιαζε ψέμα
τώρα η μάσκα σ’ έχει θέμα
κοίτα, δίπλα στη φωτιά,
κοίτα, ντύθηκα ψευτιά

Για να σε κάνω να με δεις πριν να χαθείς
Κάπου στη μέση της γιορτής (θα σε κάνω να με δεις)
Με μια μάσκα και φωτιά (με μια μάσκα)
Θα σε κάνω να με δεις (επιτέλους να με δεις)
και να ντραπείς (και σαν ντραπείς)
βρες μια αλήθεια να κρυφτείς (να δω που θα κρυφτείς)
κοίτα ντύθηκα ψευτιά (με μια μάσκα και φωτιά)
για να σε κάνω να με δεις (και θα με δεις)
πριν να χαθείς

Η αλήθεια κρύβεται κάτω απ’ τη μύτη σου
κοίτα πρώτα τι γίνεται στο σπίτι σου,
στο σχολειό, στο στρατό και στη δουλειά σου,
στην αγκαλιά στο μυαλό στα σωθικά σου,
ύστερα γύρνα προς τα δω και πες:
με τι κουράγιο μου χρεώνεις το κακό για χθες;
Όσο έχει φως πες μου το θα γίνομαι σκιά σου
Βιάσου να πεθάνεις βιάσου,
φήμη ήταν κι η μαγκιά σου μπρος στα σάβανά σου.
Με δυο λόγια θα γραφτούν στο μνήμα σου όλα,
εδώ αναπαύεται μια πικραμένη κουτσομπόλα.
Όλα σε δυο λόγια μόνο είναι που ζήταγες βοήθεια απ’ το χρόνο
τώρα εκεί τράβα και ρώτα τα αγγελούδια,
εδώ ούτε φίλοι, ούτε λουλούδια.
Ούτε η μάνα που σε γέννησε σε κλαίει,
μα κάποιος θα βρεθεί, μα για να λέει.
για όλους εκείνους που φοβούνται τη φωτιά
γιαυτό ντύθηκα ψευτιά.

Τέρμα, όσα ξέρατε τέρμα
σου φαινόταν η αλήθεια ψέμα.
Έφτυνες χολή και μέσα και έξω
εγώ είμαι εδώ για να σε τρέξω
όσο έχει φως, θα γίνομαι σκιά σου
βιάσου να πεθάνεις βιάσου
φήμη ήταν κι η μαγκιά σου
σάπια ήταν τα σωθικά σου
γλέντα το, πριν να χαθείς
έβαλα μάσκα, να με δεις
ήμουν αλήθεια, ψέμα θες να γίνω;
τέτοια θες, τέτοια σου δίνω.

Κάπου στη μέση της γιορτής
με μια μάσκα και φωτιά
θα σε κάνω να με δεις
και να ντραπείς
Βρες μια αλήθεια να κρυφτείς
κοίτα ντύθηκα ψευτιά
για να σε κάνω να με δεις,
πριν να χαθείς
Γράφετε ΕΛΛΗΝΙΚΑ και όχι greeklish.
Διαβάστε τους κανόνες και τις οδηγίες χρήσης του φόρουμ.
Κάντε like στη σελίδα μας στο Facebook και εγγραφή στο κανάλι μας : youtube

Social Media

       

Επιστροφή σε “Active Member : Δισκογραφία αναλυτικά (βίντεο + στίχοι)(υπό κατασκευή)”

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτήν τη Δ. Συζήτηση: Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 1 επισκέπτης