Ξύλινα Σπαθιά ‎– Μια Ματιά Σαν Βροχή (1997)

[EnterG]

Τραγούδια :

1)Ρομπότ
2)Το Καράβι
3)Ζεστός Αέρας
4)Έχεις Ξανάρθει Εδώ
5)Βροχοποιός
6)Δεν Έχει Τέλος
7)Ένα Παράξενο Τραγούδι
8)Στο Βράχο
9)Μόνο Αυτό
10)Αλλάζει Πρόσωπα Η Θλίψη

Στίχοι: Παύλος Παυλίδης
Μουσική: Ξύλινα Σπαθιά
Πρώτη εκτέλεση: Ξύλινα Σπαθιά

phpBB [video]

1)Ρομπότ

Αυτός ο τύπος μας κοιτάει σα κάμερα
πίσω απ' τα μάτια του βλέπω καλώδια
θα 'βαζα στοίχημα παίρνει προγράμματα
μας βλέπει digital σε ολογράμματα

Κάρτα η μνήμη ακούει στέρεο
ρυθμίζει τις εντάσεις στ' ασημένιο περιδέραιο
στο στήθος είναι η καρδιά του πέτρα
καλώδια χιλιάδες μέτρα

Επιχειρήσεις, επιχειρήσεις,
πουλά κλεμμένα όνειρα, αγοράζει αναμνήσεις
ότι βλέπει την αλήθεια στον τελευταίο πάπυρο
να καίγεται σε μια οθόνη ως το άπειρο

Μίστερ, τι με κοιτάς
πρόσεξε του λέω τώρα ποιο κουμπί πατάς
είμαι αλεξίσφαιρος, είμια αλεξίσφαιρος
είμαι αλεξίσφαιρος, εεεεεεεε...
Βλάκα, σ' αποσυνδέουνε για πλάκα
οι τύποι που σου αλλάξανε το αίμα με νερό
να νίπτουνε μ' αυτό τας χείρας των Πιλάτων
έμποροι πάντων ορατών και αοράτων

2)Το Καράβι

Αν συγχωρέσεις τον εαυτό σου
αν καταφέρεις ν' αγαπήσεις λένε
αυτό το μαύρο φως αλλάζει χρώμα
νομίζω λένε κάτι ακόμα.
Μοιάζουνε μαύρα τα νερά που ταξιδεύουμε
όμως εμείς βλέπουμε χρώματα κι ακόμα
πάνω στο Boundy λένε αντέχουμε.

Στα μονοπάτια αυτά που χάραξες
τα φίδια ζητάνε να συρθώ για να περάσω
θα κατεβαίνω μέχρι να φτάσω
κάτω από τόνους πλαστικά σκουπίδια
εκεί που λάμπουν τα χαμένα δαχτυλίδια
στην αμμουδιά σου, να μη ξεχάσω
της μοναξιάς μου το γεράκι να γυμνάσω
τα φίδια κρέμονται απ' το δέντρο σαν θηλιά
μα αν τους ξεφύγω μπορεί να πιάσω
το άλογο σου απ' το λαιμό και αγκαλιά
να ταξιδεύουμε μέσα στη μέρα
που χρόνια τώρα τρέχω να προφτάσω.

Τι είν' η γαλήνη, τι είν' η γαλήνη
αν συγχωρέσεις τον εαυτό σου
λένε πως βλέπεις την απάντηση γραμμένη στη σελήνη

3)Ζεστός Αέρας

Έλα επιτέλους και πες στη λύπη
να μην χτυπάει την πόρτα μου πια.
Πες της απλά έφυγε, λείπει,
εδώ δεν μένει κανένας πια.

Έλα φεγγάρι στην αγκαλιά μου
πάνω σου βλέπω το φως της μέρας.
Έστω για λίγο μείνε κοντά μου
πάλι φυσάει ζεστός αέρας...

Πες της πως πήγα σε κάποια χώρα
που τα ρολόγια δεν έχουν δείκτες
και όλες οι ώρες σημαίνουν τώρα
βάλτε φωτιά κάψτε τις νύχτες...

Αυτά εδώ είναι τα δόντια
που είχε σπάσει του Δαυίδ η πέτρα.
Μοιάζουν με πέτρες,για δαχτυλίδια
καν' τα ό,τι θέλεις, καν' τα στολίδια.

Πέτρινα τείχη θα ταξιδέψω,
θ' ακολουθήσω την τροχιά της σφαίρας.
Πέτρινα τείχη κάπου εκεί έξω,
πάλι φυσάει ζεστός αέρας...

Πες της πως πήγα σε κάποια χώρα
που τα ρολόγια δεν έχουν δείκτες
και όλες οι ώρες σημαίνουν τώρα
βάλτε φωτιά κάψτε τις νύχτες...

4)Έχεις Ξανάρθει Εδώ

Έχεις ξανάρθει εδώ.
Η προσγείωση είναι πάντα η πιο δύσκολη.
Εδώ που προσγειώνονται τα όνειρα.
Πρέπει να κατέβουν απαλά
χωρίς να γίνουνε κομμάτια.
Πληρώνουνε καλά ξέρεις.
Η προσγείωση είναι πάντα η πιο δύσκολη.
Έχεις ξανάρθει εδώ.

5)Βροχοποιός

Αν αυτά τα σύννεφα είναι οι φόβοι
των ανθρώπων που παγώνουνε
πάνω απ'τις σκεπές...
Ας ξεπλύνουν οι πιο άγριες βροχές
αυτούς τους δρόμους
κι ας χυθούν στις μυστικές δεξαμενές,
που γεμίζουνε τη θάλασσα της φρίκης,
που βουτάει αυτός ο δύτης μοναχός
Πριν τελειώσει η ανάσα του
κοιτάει προς τα πάνω και θυμάται...

Διαμαντένιος ουρανός...
Διαμαντένιος ουρανός...

Αν αυτά τα σύννεφα ζυγίζουνε το
βάρος που λυγίζει τις ανθρώπινες καρδιές...
Ας γκρεμίσουνε οι πιο άγριες ματιές
αυτά τα σκιάχτρα
κι ας χυθούν στις μυστικές δεξαμενές,
που γεμίζουνε με καύσιμα τα τρένα
που θα πάρει κάποια μέρα μοναχός
Πριν τελειώσει το τσιγάρο με
κοιτάει προς τα πάνω και θυμάται...

Διαμαντένιος ουρανός!...

Όταν ήμουνα μικρός μες τα κύματα δε μ' ένοιαζε
αν ο κόσμος είν' απλός ή αν έτσι απλώς εμένα μου έμοιαζε...

Διαμαντένιος ουρανός!...

6)Δεν Έχει Τέλος

Σκέφτομαι έναν χαρτοπαίκτη να μου λέει
παίξε λίγο ακόμα, παίξε, τι έχεις να χάσεις;
Του λέω ωραία η ασπίδα αλλά σου κλείνει όλη τη θέα
από την πόρτα πως θα περάσεις;

Σκέφτομαι τις πόλεις που μου λέγαν
μείνε λίγο ακόμα μείνε, που θες να φτάσεις;
Κι απαντούσα έχω ήδη φύγει από καιρό
συγχώρεσε με, μη με ξεχάσεις.

Ύστερα σκέφτομαι το δρόμο
ίσως να σε ξαναδώ άλλη μέρα...
σκέφτομαι το δρόμο...

Σκέφτομαι ότι η χώρα που γυρνάω τόσα χρόνια
δεν υπάρχει σε κανένα χάρτη.
Ποιός είναι ο Κάιν, πώς κυλάει το νερό
πού είν' η Μαρία,ποια είναι η Αστάρτη;
Χτυπάει το κουδούνι, ένα στιλέτο,ένα τακούνι,
λέει "με λένε" της λέω "δε με νοιάζει".
Μου λέει "μπλα μπλα μπλα", ή αν θέλω "μπλα μπλα μπλα"
της λέω "δε με πειράζει".

Ύστερα σκέφτομαι το δρόμο
ίσως να σε ξαναδώ άλλη μέρα...
σκέφτομαι το δρόμο...

Σκέφτομαι ότι η χώρα που γυρνάω τόσα χρόνια
δεν υπάρχει σε κανένα χάρτη.
Ποιός είναι ο Εξορκιστής, η ρόδα της ζωής
το τρένο τι ώρα θα 'ρθει;
Αυτοί που σπρώχνουν τις ψυχές μας στη πορνεία μία, μία
τις δικές τους θα τρυπήσει μαύρο βέλος
γιατί ο δρόμος είναι αλήθεια χίλια κι ένα παραμύθια,
είναι το σπίτι μας, δεν έχει τέλος,
δεν έχει τέλος...

7)Ένα Παράξενο Τραγούδι

Θέλω ν' ακούσω
ένα παράξενο τραγούδι που να λέει
για ένα αυτοκίνητο ανοιχτό στην παραλία
για μία βόλτα με μια παρέα
που δε χρειάζεται κανείς τους να μιλάει
μονάχα ο καθένας να κοιτάει όπου γουστάρει
ένα σκυλί, ενα ζευγάρι
τις μηχανές που ξεκινάνα πριν ανάψει το φανάρι.

Τα παραμύθια δεν είν' αλήθεια
αλλά τουλάχιστον δεν είναι ψέμματα, δεν είναι ψέμματα
όπως αυτά που αραδειάζεις κύριε Megaman.
Αυτοί μασάνε τα διαμάντια
και φτύνουνε γυαλιά, κύριε Megaman
αυτό είναι τρέλλα.
Αυτοί μασάνε τα διαμάντια, και φτύνουνε γυαλιά
αυτό είναι τρέλλα.

Αυτοί μπερδεύουνε τη βία με τη δύναμη
την αλητεία με τη μιζέρια.
Αυτοί μπερδεύουνε τη βία με τη δύναμη
αυτό είναι τρέλλα.

Τα παραμύθια δεν είν' αλήθεια
αλλά τουλάχιστον δεν είναι ψέμματα.

Θέλω ν' ακούσω
ένα παράξενο τραγούδι που να λέει
για ένα αυτοκίνητο ανοιχτό στην παραλία
για μία βόλτα με μια παρέα
που δε χρειάζεται κανείς τους να μιλάει
μονάχα ο καθένας να κοιτάει όπου γουστάρει
στον ουρανό...
τις μηχανές που ξεκινάνα πριν ανάψει το φανάρι...

8)Στο Βράχο

Στέκομαι στην άκρη του γκρεμού
και κοιτάω όλους αυτούς που τους έσπρωξε ένα χέρι
κι αναγκάστηκαν να βγάλουνε φτερά
τώρα τους φωτίζει αυτό το υπέροχο αστέρι
τους κοιτάω να πλανιούνται μακρυά
πέρα από τα πέρατα πέρα από τα πέρα μέρη
κάποιος πλησιάζει σα να θέλει να μου πει
κάποιος απ'αυτούς θα ξέρει
κάποιος πλησιάζει σα να θέλει να μου πει


άσε τη ζωή να λιώνει μέσα στα χέρια της σαν χιόνι

Στέκομαι στην πόρτα σου μπροστά
και διαβάζω ένα μήνυμα γραμμένο με μαχαίρι
ότι έπρεπε να φύγουνε ξανά
ότι τώρα διασχίζουν το μεγάλο μεσημέρι
και την πιο παραμυθένια αμμουδιά
πέρα από τα πέρατα πέρα από τα πέρα μέρη
κάποιος πλησιάζει σα να θέλει να μου πει
κάποιος απ'αυτούς θα ξέρει
κάποιος πλησιάζει σα να θέλει να μου πει

Μη με ρωτάς αν η αγάπη ανασταίνει
μου είπε κάποιος κάποτε το είδε να συμβαίνει
θυμήσου, τότε που σ'άφησαν μονάχο
τον σκορπιό που βρήκες όταν σήκωσες το βράχο
το βράχο, που επάνω του το κάστρο φτάνει στους ουρανούς
για ναύτες σαν κι αυτούς λιμάνι
κάνει να ακούγεται κι αυτό το βράδυ
ο ήχος απ'τα κέρματα που ρίχνει στο πηγάδι,η μόίρα
θυμάμαι τ'αρωμά της
τους σκύλους που ησυχάζανε κάτω απ'τα βλέματά της
πήγαινε δε θα το μετανιώσεις
πες της πως ήρθες εσύ και θα το νιώσεις
θα νιώσεις στο πλάι σου την πνοή της
μια νύχτα με πανσέληνο στο ιπτάμενο χαλί της

9)Μόνο Αυτό

Ίσως φτάνει μόνο αυτό
μια ακόμα μαχαιριά
από μια ατσάλινη γροθιά,
ένα τελευταίο χτύπημα.

Ίσως τότε να μπορείς
πια να κλαις από χαρά.
Ίσως έρθεις να μου πεις
τώρα δε φοβάμαι τίποτα.

Ίσως να φτάνει μόνο αυτό
μια ματιά, μια βραδιά
σ' ένα ταξίδι μακρινό.

Ίσως φτάνει μόνο αυτό
μια ματιά σαν βροχή,
μια τελευταία προσευχή,
μόνο αυτό...

Ίσως πρέπει να στο πω
σ' ονειρεύτηκα ξανά
σ' έναν έρημο σταθμό
που έγραφε εδώ ορίζοντας.

Ίσως πρέπει να στο πω
ίσως να μην πρέπει πια.
Μας κοιτάζανε σκιές
που χορεύαν ψιθυρίζοντας.

Ίσως να φτάνει μόνο αυτό
μια ματιά, μια βραδιά
σ' ένα ταξίδι μακρινό.

Ίσως φτάνει μόνο αυτό
μια ματιά σαν βροχή,
μια τελευταία προσευχή.

10)Αλλάζει Πρόσωπα Η Θλίψη

Αλλάζει πρόσωπα η θλίψη,
ένα κορίτσι με κοιτάει,
χορεύει, κι ύστερα πετάει
πάνω απ' τα μπαρ και τα ηχεία.

Δεν έχει τίποτα να κρύψει,
καμιά φορά αντί να κλαίει
χορεύει, κι είναι σαν να λέει
σπάστε την πόρτα αν δεν ανοίξει.

Αλλάζει πρόσωπα η θλίψη,
μαζεύει πίσω τα μαλλιά της,
θυμίζεις μια μικρή κυρία
που όλο ξεχνάω τ' όνομα της.

Ποιός θα τα βάλει με τη θλίψη
όσο αντιστέκεσαι νικάει,
σ' όποιον τη ρίχνει από το θρόνο
εσένα λέει θέλω μόνο.

Όταν τελειώνει η συναυλία
κάτι παιδιά έρχονται κοντά μου.
Στα σκονισμένα της αρχεία
λένε πως είδαν τ' όνομα μου.

Κι εγώ αρχίζω να γελάω,
αλλάζει πρόσωπα η θλίψη.
Ρωτάνε αν την αγαπάω,
έστω για λίγο αν θα μου λείψει...