Υπόγεια Ρεύματα : Παραλογές (1995)

[EnterG]

Παραλογές (1995)



Tracklist:

1. Σαν Έρημα Καράβια
2. Κυριακή
3. Ασημένια Σφήκα
4. Ο Όρθρος Των Ψυχών
5. Χάρτινες Λέξεις
6. Ύμνος 414
7. Νανούρισμα
8. Σεμπτέμβρης
9. Στο Ύψος Των Ματιών Μου
10. Ο Μάγος Κοιτάζει Την Πόλη
11. Μπλε

phpBB [video]

1. Σαν Έρημα Καράβια

Σαν έρημα καράβια
και σαν ξωκλήσι στην κορφή
σαν γερακιού πορεία
και σαν ξεκούρδιστη χορδή

Ο χώρος δεδομένος
κι εσύ απ’ έξω μια ζωή
ο χρόνος τελειωμένος
πάντα κοντά ποτέ μαζί

Σαν τρίξιμο μεσημεριού
σαν όνειρο κρυμμένο
όπως ανάσα βραδινή
σαν τελευταίο τρένο

Ξερολιθιά και βράχος
άνθρωπος και θεός μαζί
ορίζοντας που σβήνει
στιγμή που δε θα ξαναρθεί

Σαν τρίξιμο μεσημεριού
σαν όνειρο κρυμμένο
όπως ανάσα βραδινή
σαν τελευταίο τρένο

Γραμμές πάντα καμπύλες
ευθείες μόνο στο χαρτί
παράλληλες ευθείες
που τις ενώνει μια σιωπή

Σαν τρίξιμο μεσημεριού
σαν όνειρο κρυμμένο
όπως ανάσα βραδινή
σαν τελευταίο τρένο

2. Κυριακή

Μια των ματιών σου αλμυρή σταγόνα που κυλάει
σαν μιας λαμπάδας φως στερνό που τρεμοπαίζει αργά
που μου φωτίζει τη στιγμή που τράβηξες μακριά μου
όπως πετάν του φθινοπώρου φύλλα στο βοριά.

Σαν έρθει η ώρα γράψε μου δυο λόγια να φυλάξω
όπως φυλάν οι ποιητές της μούσας τη μορφή
όπως φυλάει το στήθος μου τους χτύπους της καρδιάς μου
κι όπως φυλάει ο βουτηχτής την τελευταία πνοή.

Άργησε να 'ρθει το πρωί και μόνος περιμένω
του Αυγερινού το κάλεσμα την πρωινή δροσιά
είναι κι αυτή η Κυριακή που πάντα αργοπεθαίνω
είναι κι αυτός ο πηγαιμός που πάντα καρτερώ.

3. Ασημένια Σφήκα

Οι φίλοι μου είναι κραυγές στη σιωπή
Οι φίλοι μου φώτα κινδύνου στο σκοτάδι
Μόνοι σαν δέντρα των κορφών, σαν προσευχή
Παιδιά που δε γυρίζουνε στο σπίτι τους το βράδυ

Οι πιο πολλοί λατρεύουν τις αργίες
μα οι φίλοι μου μισούν τις Κυριακές
Κρύβονται πίσω από τα φώτα στο λιμάνι
βάζουν φωτιές, βάζουν φωτιές

Σ’ αρπάζει από τα μαλλιά η ασημένια σφήκα
βραδιές, βραδιές και σε τινάζει πάνω
Έκανα δρόμο να σε δω μα δε σε βρήκα
στέκω στις μύτες των ποδιών, μα δε σε φτάνω

Κακή εποχή, κακές στιγμές μου φέρνει
Χώμα μυρίζω, μωβ σκιές, βλέπω θαμπά
Σαν ένα σαπιοκάραβο που στα ρηχά ξεσέρνει
Σαν του Ιούδα φίλημα θα φύγω μακριά

Ξέρεις πώς είναι να διαβάζεις στο σκοτάδι
Ξέρεις πώς είναι να δακρύζεις στα κρυφά
Φώτα της πόλης και μεγάλοι άδειοι δρόμοι
Τα όνειρα της Κυριακής κοστίζουν ακριβά

4. Ο Όρθρος Των Ψυχών

Τ’ αστέρια τρεμοσβήνουνε κι η νύχτα είναι λίγη
Με φως χλωμό και άρρωστο οι κάμποι αντιφεγγίζουν
Κι ολόγυρά του όπου στραφεί το μάτι του ξανοίγει
Εδώ κορμιά εκεί κορμιά στρωμένα να μαυρίζουν

Φίλους κι εχθρούς ο θάνατος σ’ ένα τραπέζι σμίγει
Όπου τα αγρίμια ακάλεστα με πείνα τριγυρίζουν
Χαρά στον όπου γλίτωσε, χαρά στον που `χει φύγει
Μα όσους το βόλι εξέσκισε κοράκια ξανασκίζουν

Κι άξαφνα ορθός ο σαλπιχτής πηδάει ο λαβωμένος
Στριγκή φωνή και σπαραχτή η σάλπιγγα του βγάζει
Που λες τον ίδιο της χαλκό και όχι αυτιά σπαράζει
Μα δεν ξυπνάει στο ορθρινό κανένας πεθαμένος

Μόν’ τα κοράκια φεύγουνε κοπαδιαστά σαν να `ναι
Των σκοτωμένων οι ψυχές που στα ουράνια πάνε

5. Χάρτινες Λέξεις

Κοίταξε τώρα που δεν έχω τι να πω
ψάχνοντας λέξεις έχω χάσει το σκοπό
Πάντα σε μένα να μιλώ είναι κακό
κοίταξε τώρα που δεν έχω τι να πω

Φεύγουν οι ώρες, φεύγουν μέρες και ζητώ
κάποιος ν’ ακούσει τις κραυγές που του ξερνώ
πάντα σε μένα να μιλώ είναι κακό
κοίταξε τώρα που δεν έχω τι να πω

Δεν τα `λεγα ποτέ καλά
τα λόγια τα μεγάλα, τα λόγια τα καλά

Περνάν εικόνες σε μισότρελο μυαλό
χορεύουν στίχοι σ’ ένα χάρτινο φτερό
πάντα σε μένα να μιλώ είναι κακό
κοίταξε τώρα που δεν έχω τι να πω

6. Ύμνος 414

Ξυπνάει ο θεός μια μέρα ζεστή
φωνάζει το γιο του του λέει στ’ αυτί
φέρε αμέσως ένα κάδο γεμάτο
να βρέξω να πνίξω τους αποκάτω.

Μου τη σπάνε οι κάτω πολύ
δε μ’ αφήνουν να βγω στη TV
Μου τη σπάνε οι κάτω πολύ
θα τους πνίξω να βγω στο γυαλί

Το σκέφτεται καλά αν δε μείνει κανείς
χωρίς τα κορόιδα τι θα γίνουμε εμείς
το Νώε φωνάζει που ναι θύμα πιστό
τον βάζει να φτιάξει τη κιβωτό

Και να σώσει τα ζωα σε ζευγάρια
τους δικούς του που ήτανε μοσχάρια
τη γυναίκα του τα δυο του τα παιδιά
κολυμπάτε κορόιδα και άντε γεια

Μα ο κύριος φορτωμένος με στρες
γουστάρω φωνάζει διακοπές
του Νώε λέει να τον πάρει μαζί
μα λέει η κυρά Νώε που ναι λίγο χαζή...

Κύριέ μου που να βρούμε θέση
Η μορφή σου σε ποιο χώρο να χωρέσει

Μη σε νοιάζει κυρά Νώε λέει ο θεός
έχετε κύριο που ναι διττός
εγώ με τα ζωα θα κάτσω εδώ
ευκαιρία για μένα τη ζωή τους να δω

Μα εκεί μέσα η κατάσταση βρωμάει
και ο μάγκας ο θεός τη πατάει
στριμωγμένος μες των ζωων τις αρίδες
του τη δίνει και φτιάχνει κατσαρίδες

7. Νανούρισμα

Σαν δυο σταγόνες μοιάζουμε
σαν δυο Θεούς σε θέλω
στ' απόμακρα τα σύννεφα
μόνος σε ταξιδεύω.

Να `σουν δροσοσταλιά μικρή
στους ώμους μου να γέρνεις
στης άνοιξης τα πρωινά
τα ρόδα να μαραίνεις.

Ξυπνώ και βλέπω γύρω μου
ξυπνώ δε σε γνωρίζω
χαμήλωσα και τις φωνές
για να σε νανουρίζω.

Να `σουν βροχούλα ξαφνική
που πέφτει στα ποτάμια
να σκέπαζες με τον αφρό
τα άδεια μου σκοτάδια.

Η καταιγίδα δυνατά
γύρω σε παρασέρνει
μες στην υγρή της τη ροή
στα χρώματα χορεύει.

Της άνοιξης τα πρωινά
δεν φέρνουν καταιγίδες
μοιάζουνε μόνο στις λευκές
τις άγραφες σελίδες"

8. Σεπτέμβρης

Κουρασμένος τριγυρνάω
μέσα σ’ όνειρα τρελά
και τις νύχτες ξαγρυπνάω
κυνηγώντας μια σκιά.

Ξέρεις ποτέ δεν ήθελα
καθάρια να μιλήσω
Κι ό,τι λόγια ξεστόμισα
μη θέλεις να μισήσω.

Πού να γείρω να ησυχάσω
από τη μορφή σου που με τυραννά
τα σημάδια σου αφήνεις
σαν βροχή σαν πυρκαγιά.

Μεσ’ τα μάτια σε κοιτούσα
πολεμώντας τη σιωπή
μια αντίδραση ζητούσα
μα η ματιά σου πάντα μυστική.

9. Στο Ύψος Των Ματιών Μου

Στης στέψης σου τον ήλιο, χορτάρι και ξερό κλαδί
Θέλω να καίγομαι κοντά, να ζήσω εικόνα και φωτιά

Aνοίγω το ύψος των ματιών μου
Πάνω σε φεγγαριού αγκαλιά
Μέσα από βέλη δέρνεται και προσπερνώ
Μα να μπορούσα να σε δω

Στης στέψης σου τον ήλιο, αίμα χρυσό που χάνεται
Στης γης τα βάθη τα ανοιχτά, γλιστράν τα χέρια μου μακριά

Aνοίγω το ύψος των ματιών μου
Πάνω σε φεγγαριού αγκαλιά
Μέσα από βέλη δέρνεται και προσπερνώ
Μα να μπορούσα να σε δω

10. Ο Μάγος Κοιτάζει Την Πόλη

Μ' αρέσει να μη λέω πολλά
μη λέω πολλά
μ' αρέσει να κοιτάω ψηλά
κοιτάω ψηλά στ' ατέλειωτα τραγούδια
με τη σκιά μου να πετώ, να πετώ
να πιάνω αστέρια στο βυθό
στο βυθό, βυθό της μουσικής σου

Κι όταν θα πέφτει η παγωνιά, η παγωνιά
να κάνω κύκλους σαν ολό, ολόγιομο
φεγγάρι στη σκηνή σου

Να 'ταν τα φώτα τα θαμπά, τα θαμπά
να 'ταν αστέρια φωτεινά, φωτεινά
στα χέρια να στ' αφήσω

Μάτια μου ψάξε να με βρεις, να με βρεις
ψάξε στους δρόμους της σιωπής
μοναχός θα σβήνω τη μορφή μου.

11. Μπλε

Έχω ματιά που τραβάει το κύμα
έχω πανιά και σχοινιά
Της Αριάδνης εγώ έχω νήμα
και κατακόμβων κεριά.
Έχω παλιές από μπρούντζο αλυσίδες
να δέσω τα ξωτικά
Κάνω και τρίζουν των πόλων οι βίδες
με λόγια ερωτικά

Έχω για σένα τη νύχτα με τ’ άστρα
έχω το μπλε τ’ ουρανού
Έχω αστερόσκονη για να πετάξεις
μέσα στο μαύρο του νου
Έχω ένα σπίτι στην παραλία
και τ’ όνομά σου από Ρε
Του Δέλτα έχω τη μαύρη μαγεία
εκείνων που παίζουν στους μπλε