Ντισκολάτα (FM Records) 1993

[EnterG]

Νέα Ζωή 705 4:59

phpBB [video]

Το Παζλ Στον Αέρα 3:59

phpBB [video]

Μερικές φορές τις νύχτες περνάς
σε κλειστά κλαμπ της συμφοράς
Νιώθεις πως είσαι ανασφαλής
σε κάθε κατάχρηση επιρρεπής
Σπρώχνεις ανθρώπους για να περάσεις
και διώχνεις τις σκέψεις για να μην κλάψεις
Αλήθεια, πώς είναι μια καρδιά από γυαλί
και κάποιος που χάνεται από στιγμή σε στιγμή
Ήμασταν ίδιοι κι όμως έχεις αλλάξει
φαίνεται βαρετό μα τώρα πια δεν πειράζει
μιας και κάθε αγάπη σβήνει σαν φλόγα
κι εσύ κρατάς ένα κερί μέσα στη μπόρα
ή ένα τιμόνι που στρίβει δεξιά κι αριστερά
στο σταυρό της Λένορμαν ή ένα κακόφημο σινεμά

Μια ζωή που κοστίζει κάθε μέρα πιο ακριβά
υλικά, ζωτικά, συναισθηματικά
και τώρα πάλι ένας σκύλος κόβει βόλτες εδώ
Με κρύβει μια βιτρίνα κι ένα φορτηγό
και θέλω χίλια ακόμα χέρια να σου δείξω τι θέλω
και χίλια μάτια για να βρω αυτό που δεν ξέρω
Τώρα που τα φώτα σε δείχνουν πιο ξένο
κι όλα σταματούν για να περάσει ένα τρένο
Και το μόνο που θέλω είναι να κοιμηθώ
μαζί με σένα που νοσταλγώ
σφίγγοντας το σώμα σου στην αγκαλιά μου
ή να γίνω μια ακρίδα στα γόνατά σου
γιατί αισθάνομαι άσχημα όπως κι εκείνη την ημέρα
που διαλύθηκε το παζλ στον αέρα

Τι είναι μια ανάμνηση στ’ αλήθεια;
Μια μεγάλη σκιά που χάνεται στη νύχτα
Εκεί είναι κάποιος που ποθούσε το θρόνο
κι από τότε που κάθισε αισθάνεται μόνος του
Είναι ένα σημείο που για όλα φταίω εγώ
μια γάτα, ένας σκύλος κι ένα ορφανό μωρό
Η δύναμη που αντλούμε απ’ τα όνειρα
για να εξηγήσουμε παράξενα φαινόμενα,
τον κοσμικό οργασμό και τα ψώνια που κάνουμε,
αυτούς που μας πλησιάζουν κι αυτούς που μας αφήνουνε
στη μέση μιας πλατείας, στην άκρη ενός σταθμού
στο σταυρό του νότου ή στη θέση ενός αυγού
Θα `θελα να `μουν πάνω σου κι όλα να μ’ αρέσουν,
να μου ψιθυρίζεις πως αυτές οι μέρες θα περάσουν
γιατί αισθάνομαι άσχημα όπως κι εκείνη την ημέρα
που διαλύθηκε το παζλ στον αέρα

Μικρό Αγόρι 3:31

phpBB [video]

Μάνα!

Μικρό αγόρι, πάλι τρέχεις μόνο
πιο γρήγορα απ’ το μυαλό,
πιο γρήγορα απ’ το νόμο
σ’ ένα κόσμο που στροβιλίζεται αδιάκοπα
σε μια κούρσα από κουρασμένα άλογα

Είναι τόσο εύκολο
κάποιος να σκοτώσει
όλα αυτά που πιστεύεις,
όλα αυτά που έχεις νιώσει

Κανένας στα σχολεία
δε σου έμαθε τίποτα
κι απ’ τα τελευταία θρανία
χάζευες τα σύννεφα

Απ’ το σημείο αυτό
με οδηγείς σε μια παραλία
κι ανοίγει η σκέψη μου
σαν αεροφωτογραφία

Είναι αυτή η σιωπή
που πάντα μισούσε τις λέξεις
η εμπειρία του να πέφτεις
σ’ ένα κώμα χωρίς σκέψεις

Από ένα τηλεσκόπιο
φέρνεις κοντά ένα πλανήτη
και βλέπεις μια έρημο
όπου κανείς δεν έχει σπίτι

Πες μου Μ. Δέλτα,
τι είναι αυτό που τους αξίζει
δύναμη, Βήτα, Δέλτα, Πι
Το τελευταίο χτύπημα,
το τελευταίο χτύπημα
Το τελευταίο χτύπημα,
το οριστικό χτύπημα

Μάνα!

Μικρό αγόρι, πάλι τρέχω μόνος
πιο γρήγορα απ’ το μυαλό,
πιο γρήγορα απ’ το νόμο
ενώ μέσα στο κρύο
άλλος ένας περιμένει
την αγάπη, τον οίκτο,
ένα ξένο παντελόνι
Όλοι είμαστε από σάρκα και αίμα
μα υποκρινόμαστε
αγαπώντας περισσότερο το ψέμα

Κι αυτή η φωτιά
που μέσα μας ανάβει
μας σβήνει στη σιωπή
και στο χώμα μας θάβει

Είναι ένας τρόπος
να μεγαλώνουν οι πόλεις
οι ταξικές διαφορές,
ο ρατσισμός και οι φόροι

Χωρίς να το ξέρουμε
είμαστε δεμένοι
σ’ ένα σύστημα
που κανείς δεν καταλαβαίνει

Μα δε θα `μαι για πάντα
κοινωνικό μηδέν
Εκεί με κατέταξες,
πιο κάτω με πέταξες

Όμως αυτός είναι ο καιρός μου,
τώρα ξέρω τι θέλω
ένα μαύρο τριαντάφυλλο
και τη δύναμη για να παλεύω

Μάνα!

Μικρό αγόρι, πάλι τρέχεις μόνο
πιο γρήγορα απ’ το μυαλό,
πιο γρήγορα απ’ το νόμο
Απ’ την καρδιά μου
τώρα φεύγουν τα λόγια
κι αντλώ δύναμη
απ’ τα γρήγορά μου πόδια

Είναι το φως που κοιτάς
όταν η ζωή περνάει
Στέρεο Νόβα είναι η νέα τάξη
που χτυπάει

Τώρα που η ιστορία
καίει σαν πυρωμένο σίδερο
κοιτάζω πέρα
το μεγάλο μαύρο σύννεφο

Απ’ το σημείο αυτό με οδηγείς
σε μια παραλία
κι ανοίγει η σκέψη μου
σαν αεροφωτογραφία

Είναι αυτή η σιωπή
που πάντα μισούσε τις λέξεις
η εμπειρία του να πέφτεις
σ’ ένα κώμα χωρίς σκέψεις

Από ένα τηλεσκόπιο
φέρνεις κοντά ένα πλανήτη
και βλέπεις μια έρημο
όπου κανείς δεν έχει σπίτι

Πες μου Μ. Δέλτα,
τι είναι αυτό που τους αξίζει
δύναμη, Βήτα, Δέλτα, Πι

Το τελευταίο χτύπημα,
το τελευταίο χτύπημα
το τελευταίο χτύπημα,
το οριστικό χτύπημα

Το τελευταίο χτύπημα,
το τελευταίο χτύπημα
το τελευταίο χτύπημα,
το οριστικό χτύπημα

Ένας Μεγάλος Κόσμος 5:02

phpBB [video]

Ήταν μια νύχτα παράξενη στο μικρό υπόγειο.
Ένα τρένο στο βορρά, ένα τρένο στο νότο.
Ο φίλος μου σκεφτόταν το ρητό
πως ο σκύλος είναι ο μόνος φίλος τού ανθρώπου.
Κοιτάξαμε δεξιά και μετά αριστερά
κι είδαμε κάποιον να κοιμάται στα σκαλιά.
Ήταν ο ίδιος που μετά μας ζητούσε χρήματα
και χαμογελούσε χαμένος στα μισά του τίποτα.
Πώς μια ζωή μπορεί να χαθεί ξαφνικά;
Όταν ο ήλιος χαράξει, έρχεται η σκοτεινιά
κι είναι μόνο τότε που μια γύφτισσα μπορεί
να διαβάσει το χέρι σου και μετά να χαθεί.
Σ’ εκείνα τα σπίτια που κυλάνε με τροχούς.
Εδώ κι εκεί, σ’ ένα κόσμο από ελεεινούς.

Έλεος είναι κάτι που κανείς δεν το θέλει
μέχρι που φτάνεις στο σημείο να βγάζεις το χέρι.
Και κάπως έτσι περπατάει ο ένας πίσω απ’ τον άλλο
γελώντας ή κλαίγοντας σ’ ένα κόσμο μεγάλο.

Ο φίλος μου κι εγώ διασχίζαμε προάστια.
Η διαδρομή μεγάλωνε, το μυαλό μου καιγότανε.
Σε μια στάση κάποιος μπήκε και ζητούσε χρήματα.
Έξω απ’ το παράθυρο το φεγγάρι κρεμόταν στα σύρματα.
Καθενός το στόμα πάντα ψάχνει για τις λέξεις
κι εσύ σκέφτεσαι από μέσα σου πως θέλεις να τρέξεις
σαν εκείνο το κογιότ που πιτσιρίκι έβλεπες.
Σε κανένα δεν είπες πως την αγάπησες
όπως κανένα δεν ενδιέφερε πώς εσύ μεγάλωσες,
πως πριν από μια προσευχή με το θεό μάλωσες.
Κι αν δεν είχες ένα φίλο, τότε θα είχες ένα σκύλο
ή ένα τοίχο να μιλάς ή του δρόμου το στύλο.
Και κάπως έτσι τελειώνει η ιστορία ενός ανθρώπου
που ζητούσε αγάπη στο τέλος του δρόμου.
Και κάπως έτσι περπατάει ο ένας πίσω απ’ τον άλλο
γελώντας ή κλαίγοντας σ’ ένα κόσμο μεγάλο.

Έλεος είναι κάτι που κανείς δεν το θέλει
μέχρι που φτάνεις στο σημείο να βγάζεις το χέρι.
Και κάπως έτσι περπατάει ο ένας πίσω απ’ τον άλλο
γελώντας ή κλαίγοντας σ’ ένα κόσμο μεγάλο.

Πλάβο Σρέντα 4:45

phpBB [video]

Ντισκολάτα 5:17

phpBB [video]

Το Κρεβάτι + Ο Σκύλος 5:19

phpBB [video]

Πόσες φορές μου έχεις πει τις ίδιες λέξεις
Πόσες φορές σ’ έχουν πληγώσει οι δικές μου σκέψεις
Για μια φορά ακόμα, η ερημιά μου έχει νόημα
Ο καθένας μας έχει το δικαίωμα
Πόσο θαμπά τα μάτια σου κοιτάνε
Όταν οι άνθρωποι στον ουρανό πετάνε
Για μια φορά ακόμη
Μια αγάπη τελειώνει
Κι ένα κομμάτι της πόλης νυχτώνει

Αν μου έδινες χρόνο
Θα καταλάβαινες πως λίγα πράγματα αρκούν
Θα το ένιωθες, πως η αγάπη μοιάζει μ’ ένα χέρι ζεστό
Που θεραπεύει όταν αγγίζει το μέτωπο
Κάνει τα μάτια να κοιτάζουν πιο βαθιά
Μακριά απ’ ό,τι βλέπεις
Πέρα απ’ τα πέλαγα
Απ’ το δικό μου κρεββάτι σκέφτομαι εσένα
Ενώ η βροχή πέφτει, καθώς περνάνε τα τρένα
Κι εγώ που κατά βάθος θέλω να κάνω το σωστό
Θέλω να είμαι μαζί σου γιατί μου αρέσει να ζω...

Για μια ακόμη φορά ο ήλιος με ζεσταίνει
Κι όσο με κρύβουν τα κτίρια θα σηκώνω το χέρι
Να κρατηθώ ζωντανός σ’ ένα κόσμο παράξενο
Όπου κάθε τι ωραίο διώκεται ως παράνομο
Πρώτη φορά βλέπω το φως μέσα στην άβυσσο
Μοιάζει με άγγελο που πάει στον παράδεισο
Για μια ακόμη φορά μια αγάπη τελειώνει
Αφήνοντας μέσα μου μια μορφή χαραγμένη

Αν μου έδινες χρόνο
Θα καταλάβαινες πως λίγα πράγματα αρκούν
Θα το ένιωθες, πως η αγάπη μοιάζει μ’ ένα χέρι ζεστό
Που θεραπεύει όταν αγγίζει το μέτωπο
Κάνει τα μάτια να κοιτάζουν πιο βαθιά
Μακριά απ’ ό,τι βλέπεις
Πέρα απ’ τα πέλαγα
Απ’ το δικό μου κρεββάτι σκέφτομαι εσένα
Ενώ η βροχή πέφτει, καθώς περνάνε τα τρένα
Κι εγώ που κατά βάθος θέλω να κάνω το σωστό
Θέλω να είμαι μαζί σου γιατί μου αρέσει να ζω...

Το Ταξίδι Της Φάλαινας 5:38

phpBB [video]

Ζεστό καλοκαίρι, κρατάς ακόμα
Κίτρινο αέρα φυσάει ένα μεγάλο στόμα
Απ’ το ραδιόφωνο οι εκφωνητές ασκούν υπεροχή
Ανασταίνουν και θάβουν χωρίς καμιά διακοπή
Ασταμάτητα κανάλια τρώνε το μυαλό μας
Έχουμε χάσει τόσα που δεν ξέρουμε τι είναι δικό μας
Οι φτωχοί ξέρω πως είναι περισσότερο φτωχοί
Κι οι πλούσιοι βαριούνται την τρελή τους ζωή
Μέσα από έντυπα μας καλούν να ζήσουμε μια άλλη ζωή
Μα είναι ζωή αυτή;
Όταν μια οικογένεια ζει μ’ ένα μισθό εκατό χιλιάδες
Οι τύραννοι χαϊδεύουν κοιλιές μεγάλες
Και δεν είναι μόνο αυτό, μας κυνηγούν χιλιάδες μάρκες
Έξτρα φόροι, έξτρα Φ.Π.Α., έξτρα σκατά
Κι ένας πόλεμος δίπλα μας που κανείς δεν τον σταματά
Και κανείς δε διακινδυνεύει
Η αγάπη μάς διαφεύγει
Κι αντί γι’ αυτό ψιθυρίζουμε διαφημίσεις
Χρησιμοποιούμε το σεξ για ν’ αποφύγουμε τις σχέσεις
Κι απ’ το ταξίδι της φάλαινας είμαστε τόσο μακριά
Σ’ ένα παιδικό τραγούδι το μυαλό μου ξυπνά
Κι ακούω τα πλοία να διασχίζουν τις θάλασσες
Είχα τόσα ωραία πράγματα κι εσύ μου τα χάλασες...

Σαν κατεψυγμένα κρέατα πουλιούνται τα πρότυπα
Ταυτιζόμαστε με ήρωες κι αλλάζουμε πρόσωπα
Πολύ αργά καταλαβαίνουμε πως ήταν σαν μια στύση που πέφτει
Ένα εκατομμύριο στερεότυπα που δεν έχουν πια καμιά γεύση
Με κάνουν ν’ απορώ πώς στεκόμαστε αδιάφοροι στο ψέμα
Γιατί χάνουμε χρόνο όταν μέσα μας τρέχει το αίμα
Σαν οδοντόπαστες λιώνουμε μπροστά απ’ την τηλεόραση
Κοιτάμε εικόνες έχοντας χάσει την αρχική όραση
Κοιτάζοντας τα ιδρωμένα πρόσωπα κάθε γλείφτη
Καθαρίζουμε φρούτα για να διατηρούμε την αργή μας σήψη
Καθαροί στρέιτ γιάπις διασχίζουν λεωφόρους
Περήφανα στήνουν το μέλλον με δικούς τους όρους
Σαν έξυπνοι βλάκες φέρνουν τη ντροπή της εκπαίδευσης
Κι από μια περιστρεφόμενη θέση καμαρώνουν γι’ αυτή τη δικαίωση
Το 2000 η μόδα θα τους θέλει ντυμένους με δερμάτινα
Πιο γυμνασμένους
Να κυβερνούν κατώτερα όντα άτιμα
Κι απ’ το ταξίδι της φάλαινας είμαστε τόσο μακριά
Σ’ ένα παιδικό τραγούδι το μυαλό μου ξυπνά
Κι ακούω τα πλοία να διασχίζουν τις θάλασσες
Είχα τόσα ωραία πράγματα κι εσύ μου τα χάλασες...

Στην πίστα του αεροδρομίου έχει νυχτώσει
Ένα εκατομμύριο αστέρια φωτίζουν ό,τι μ’ έχει πληγώσει
Ένας φίλος μου απόψε εγκαταλείπει αυτή τη χώρα
Κατά βάθος λυπάται μα δε βλέπει και την ώρα που η ζωή του θ’ αλλάξει
Όταν τ’ αεροπλάνα πετάνε
Η γη απλώνεται και οι άνθρωποι ξεχνάνε
Είναι τρομερό το θέαμα
Η αίσθηση αυτή ότι πετάς
Δεν έχω άλλη εκλογή
Ένα κίτρινο ταξί περιμένει
Φυσάει, θα χειμωνιάσει
Δύο ώρες και ξημερώνει
Συννεφιασμένη Κυριακή
Πρώτη μέρα του χειμώνα
Σκέφτομαι τους πιο σημαντικούς ανθρώπους αυτού του αιώνα
Απ’ το δεξί καθρεφτάκι ο κόσμος μένει πίσω
Ποτέ δεν είχα τίποτα κι απόψε θέλω να σε φιλήσω
Να μείνεις στα μάτια μου σαν άδειο τοπίο
Να κάνουμε έρωτα στο αστεροσκοπείο
Κουλουριασμένοι σαν μπάλα να εκτοξευτούμε
Μέχρι που ειρηνικά στο διάστημα να κοιμηθούμε
Κι απ’ το ταξίδι της φάλαινας είμαστε τόσο μακριά
Σ’ ένα παιδικό τραγούδι το μυαλό μου ξυπνά
Κι ακούω τα πλοία να διασχίζουν τις θάλασσες
Είχα τόσα ωραία πράγματα κι εσύ...

Ποπ Κατσαρίδα 5:11

phpBB [video]

Βόλτα Με Την Πιούζυ 4:49

phpBB [video]

6:00 π.μ. 2:32

phpBB [video]

Εδώ στέκομαι, σ’ αυτή τη σιωπή
με μάτια ανοιχτά στα παράσιτα
Έξι η ώρα τα χαράματα
Ο εγωισμός μου δεν περνάει
Όταν ένας άντρας ξαπλωμένος στο πεζοδρόμιο
παγωμένος
απλώνει το χέρι στο τίποτα
είναι η τελευταία άκρη απ’ το σχεδιάγραμμα της οικονομίας
Καθώς το πρώτο φως της μέρας απ’ τα μάτια του ανατέλλει
κι αυτός δεν το ξέρει ότι μυρίζει άσχημα, γιατί η ζωή είναι βρώμικη
Μας χωρίζει ένα μέτρο κι αυτός ο αέρας που ξεφυλλίζει ένα πεταμένο περιοδικό
Τα τέσσερα πρώτα μανεκέν που έφτασαν στις διαμαντένιες πύλες του παραδείσου
Ξημερώνει και κανείς δε θέλει να το καταλάβει
Ο θάνατος ενός πολίτη ξεκινά από τα όνειρα του ΛΟΤΤΟ
κι ύστερα παίζει με τα κανάλια της τηλεόρασης
κι εκπαιδεύει τα παιδιά του πως να γελούν με την τεχνική του ζάπινγκ
Σπόνσορας αυτής της αθλιότητας ένα μεγάλο αυτοκίνητο
Απομακρύνει τον έλεγχο πάνω απ’ τις ανθρώπινες μάζες
η κουλτούρα του γρήγορου φαγητού

Έξι και πέντε λεπτά
Η τέλεια κοινωνία εμποδίστηκε απ’ τους καριερίστες και τους καιροσκόπους
Μας χωρίζουν δυο βήματα
Θα `θελα να του μιλήσω μα ξέρω πως δε θα με καταλάβει
Όλη νύχτα ήμουν έξω
Πόσες φορές δεν έκανα το ίδιο πράγμα
Με διαφορετικά ρούχα, με τα ίδια, και χωρίς
Γιατί πίστευα πως τα μάτια σου είναι τα φώτα για ένα διαφορετικό κόσμο
Ο μύθος της διασταύρωσης
Κάποιος περνάει, άλλος μένει, κάποιος φεύγει
Δρομολόγια προς κάθε κατεύθυνση
Κι ένας ακόμη, φάντασμα μιας σκοτεινής κοινωνίας
χάνεται στους σκελετούς των νέων οικοδομών
Τώρα το ξέρω πιο καλά πως δεν ήταν εύκολο
μέσα σ’ εκείνο το πλάτος που αγκαλιάζει τις ακρότητες να επιβιώσεις
Να γνέψω καταφατικά στο συμβιβασμό
ή να επιστρέψω οριστικά στον εαυτό μου;
Χιλιάδες πόδια κάτω απ’ αυτό τον ασπρόμαυρο ουρανό

Έξι και δέκα λεπτά
Αυτό που με συνδέει μ’ αυτόν τον πεταμένο άνθρωπο,
είναι η θνησιμότητα, η απόκρουση και το έλεος
Τα τρία στοιχεία που με κάνουν να χαζεύω
τ’ ασημένια αεροπλάνα στον παγωμένο ουρανό
περιμένοντας το πρώτο τρένο να ξεκινήσει απ’ την αφετηρία...

Σόνικα Τριπ 6:10

phpBB [video]